‘Ik ben het gelukkigst op weg naar Kroatië’

Buitenhuis Schrijver Manon Uphoff heeft een tweede huis in Kroatië. Lang was het alsof ze twee levens had, maar Utrecht en Dobrinj zijn naar elkaar toegegroeid.

Haar man heeft een rijbewijs, zij is een „blije bijrijder”, zegt schrijver Manon Uphoff. Het is veertien uur rijden van Utrecht naar hun huis op het eiland Krk in Kroatië. Meestal doen ze dat in één ruk. „Ik ben heel happy tussen de papiertjes, het plastic tasje met broodjes en een zakje afval. De parkeerplaatsen, de groezelige wc’s onderweg, ik vind alles best. Niks maakt mij gelukkiger dan in de auto zitten en naar Kroatië gaan.”

Eind 2007 kochten ze deze hoekwoning in een straatje in Dobrinj op het eiland Krk. „We werden verliefd op het uitzicht. Alles wat ik verlang van mijn omgeving zit erin: bos, een kerktoren, het stadje, zee en rotsen. We zitten vaak op de uitkijk. Boven het vasteland zien we het dan stormen en bliksemen terwijl wij in de zon zitten. Het slechte weer blijft vaak boven het binnenland hangen.”

Het eiland Krk in Kroatië.

Ze moesten er behoorlijk veel aan doen. Het huis was van een Duits echtpaar geweest en zij hadden alles wat ze konden betimmeren met schrootjes ook daadwerkelijk betimmerd met schrootjes. „Wanden, plafonds, de keuken – ze waren totaal losgegaan in dit huis en hadden er een soort bunker van gemaakt. Wij hebben dat allemaal gesloopt.”

Het behang met boerderijen en beesten – „een hysterisch huiselijk patroon” – lieten ze aanvankelijk zitten. Alle vrienden en familie die langskwamen („En dat waren er veel”) mochten erop tekenen en schilderen. „Een vriend heeft alle tekeningen en teksten gefotografeerd en er een boekje van gemaakt. De grotten van Dobrinj, zeg maar.”

Het eiland Krk. Foto Pixabay

Er verandert iets als je een huis op een andere plek hebt – in haar hoofd had ze lange tijd twee levens. Het voelde zo: „In Nederland ben ik afgesneden van mijn leven daar en als ik in Kroatië ben, ontsnap ik aan mijn leven in Nederland.” Dat laatste zat toch net iets anders, ontdekte ze toen in 2010 een goede vriend overleed. Na de begrafenis ging ze meteen naar Dobrinj. „Het was de eerste keer dat ik rouw meenam naar die plek. Ik dacht dat ik daar dan niet verdrietig zou zijn, maar dat was onzin. Nederland en Dobrinj zijn naar elkaar toegegroeid. Het is niet meer zo gescheiden en daar ben ik blij mee.”