Recensie

Van der Laan en Woe spelen flauw en voorspelbaar

Theater

Ironisch genoeg zijn Van der Laan en Woe, bij het grote publiek bekend van De Kwis, zelf steeds meer tot het belegen amusement gaan behoren waar zij in ‘Pesetas’ kritiek op leveren.

‘Pesetas’ van Woe en Van der Laan staat bol van de flauwe woordgrappen. Foto Amy van Leiden

Bij het grote publiek zijn Jeroen Woe en Niels van der Laan vooral bekend als de jongens van De Kwis, het satirische televisieprogramma waarin zij samen met Rob Urgert en Joep van Deudekom muzikaal cabaret over de actualiteit maken. Maar ook in het theater timmeren ze al een tijd aan de weg. Pesetas is alweer hun zesde voorstelling, die heel wat minder leuk is dan hun televisieoptredens.

Deze voorstelling, in regie van Lidwien Roothaan, begint met een sketch waarin een homoseksuele vader in een spraakverwarring terechtkomt met zijn islamitische oppas. De een denkt dat je moslims geen hand mag geven, de ander denkt dat homo’s voortdurend in de darkroom zitten. Een nogal flauwe scène, waarmee de voorstelling de kant op lijkt te gaan van een commentaar op culturele vooroordelen en de angst om elkaar te beledigen.

Gelukkig draaien ze dit gegeven snel om en blijkt Pesetas juist een commentaar te zijn op de valse romantiek naar een tijd waarin de wereld nog overzichtelijk was. Symbool voor dit verlangen naar vroeger staat de oude vertrouwde Nokia-ringtone, die geïnspireerd blijkt op een compositie van de negentiende-eeuwse Spaanse gitarist Francisco Tárrega (ja, dat is echt waar). In de voorstelling presenteren Van der Laan en Woe een aangedikte en komische versie van Tárrega’s levensverhaal, afgewisseld met sketches waarin het vroeger-was-alles-beter-sentiment op allerlei manieren op de hak wordt genomen. Zo vertelt Jeroen Woe over een traumatische herinnering aan zijn kindervakanties naar Spanje (die goeie ouwe tijd dat je nog gewoon met pesetas kon betalen), horen we een oubollig kleinkunstnummer van een zanger die zichzelf en zijn onderwerp iets te serieus neemt en krijgen we zelfs een spectaculaire musical voorgeschoteld over de uitvinding van de Nokia-telefoon.

Foto Amy van Leiden

Flauwe woordgrappen

Maar ook met dit op zich inventieve thema komt de voorstelling maar niet van de grond. Pesetas staat bol van de flauwe woordgrappen en de ironie ligt er zo duimendik bovenop dat het geen moment echt spannend wordt. Neem nou dat nummer over Nokia, een lang uitgesponnen parodie op het musicalgenre. Een grappig idee, niet bijster origineel misschien, consequent uitgewerkt en strak uitgevoerd. Maar echt overtuigen doet deze minimusical toch niet. Ironisch genoeg zijn Van der Laan en Woe zelf steeds meer tot het belegen amusement gaan behoren waar zij in Pesetas kritiek op leveren. Het is allemaal te gelikt, te flauw en te voorspelbaar.

Daar komt bij dat het duo maar weinig originele, interessante of actuele voorbeelden heeft kunnen vinden van het valse sentiment naar vroeger tijden. Daarmee mist de voorstelling het scherpe randje dat hun televisiesatire en vroegere theaterwerk bij tijd en wijle zo sterk maakt. Dat moeten ze compenseren met hun muzikale virtuositeit en daarin komen ze best een eind. Een mooie ingreep is dat ze omringd worden door vier schermen, waarop zij zelf te zien zijn met allerlei instrumenten. Zo kunnen ze met z’n tweeën een heel orkest vormen en de voorstelling nog voller laten klinken.

Maar met alleen virtuoos spel kom je er niet. Pesetas gaat al snel vervelen, tenzij je bereid bent om mee te gaan in de algehele meligheid van dit cabaretspektakel.

    • Dick Zijp