Recensie

Prekerige film tegen het patriarchaat

Drama ‘The Post’ van Steven Spielberg gaat over de krantenuitgeefster die in 1971 tegen Nixons Witte Huis inging. Parallellen met de huidige president Trump zijn er volop. Maar de boodschap ligt er wel erg dik bovenop.

Uitgeefster Katharine Graham (Meryl Streep)

Bij The New York Times balen ze: de Pentagon Papers was toch hun scoop? Een geheime reconstructie van het bestuurlijke bedrog en zelfbedrog dat de VS onder Kennedy, Johnson en Nixon het Vietnamese moeras inlokten, bedoeld voor het verre nageslacht. Maar in 1971, toen de Vietnamoorlog nog in volle gang was, door defensie-analist Daniel Ellsberg naar The New York Times gelekt.

Rivaal The Washington Post speelde een bijrol: het besloot de Pentagon Papers, inmiddels ook in haar bezit, te blijven publiceren toen de rechter dat tijdelijk verbood. Toch is die krant opnieuw het baken van de vrije pers in Spielbergs The Post, zoals eerder in de invloedrijke journalistieke ‘procedural’ All The President’s Men uit 1976, waarin Post-verslaggevers Woodward en Bernstein het Watergate-schandaal ontrafelen dat president Nixon ten val brengt. The Post is een soort prequel: in het eindshot zien we Nixons inbrekers in het Watergategebouw. Een tijdig verhaal nu in het Witte Huis opnieuw een bullebak zit die niet maalt om – of weet heeft van – democratie, rechtsstaat en fatsoen.

Lees ook: wie was de eerste vrouwelijke uitgever van de Washington Post? Geboorte van een power-vrouw

De boodschap van The Post: de zege op Nixon was een zege op het patriarchaat. De film draait niet zozeer om hoofdredacteur Ben Bradlee (Tom Hanks), maar om eigenares Katharine Graham (Meryl Streep). Zij is onzeker en timide, weet zich omringd door falanxen oude witte mannen in pak die haar kleineren en uitsluiten, over haar heen praten en door haar heen kijken. Graham staat onder druk van het Witte Huis en haar eigen bestuur om de Pentagon Papers niet te publiceren. Deinst ze terug voor masculiene intimidatie, zoals ze haar hele leven al deed?

Een waardig verhaal effectief verteld, met Streep en Hanks die hun chemie en charisma geroutineerd uitbaten. Maar The Post komt uit het hoofd, niet uit het hart, en brengt zijn feministische portee veel te nadrukkelijk. John Williams laat het koperwerk discreet aanzwellen bij meerdere ontboezemingen over seksistische vernedering, en beent Meryl Streep weer uit zo’n bestuurskamer vol testosteron dan hangt daar steevast een groep adorerende vrouwen rond. Spielberg had ook gewoon ‘rolmodel’ op Streeps voorhoofd kunnen tatoeëren. Dat is pas duidelijk.