Recensie

Afghaanse oorlog blijft te vrijblijvend

Oorlogsdrama ‘12 Strong’ bekommert zich weinig om de politiek-historische werkelijkheid. Wat wil deze film, behalve entertainment van oorlog maken?

Chris Hemsworth wil niet blijven stilzitten na 9/11.

Kapitein Mitch Nelson is het soort man dat bij de Special Forces afzwaait omdat hij bij zijn familie wil zijn, maar op het moment dat de vliegtuigen de Twin Towers invliegen uit frustratie een bureau omtrapt omdat hij wil handelen. Op zich een interessant personage om als hoofdpersoon te kiezen in een reconstructie van de eerste Amerikaanse missie na 9/11 in Afghanistan. Nelson wordt zonder enige ervaring op het slagveld met elf mannen uitgezonden om krijgsheren van de Noordelijke Alliantie te engageren in de strijd tegen de Talibaan.

Het op het boek Horse Soldiers gebaseerde relaas is een oorlogsepos dat zich weinig om de politiek-historische werkelijkheid bekommert, maar vooral laat zien hoe Nelson van een soldaat een krijger wordt, daarin bijgestaan door de enigmatische generaal Dostum. Of dat nou de beste manier is om ruim vijftien jaar na dato een publiek aan te spreken op hoe de oorlog in Afghanistan ontstond is een vraag die de hele luidruchtige tweeëneenhalf uur van de film als een vraagteken boven de bergen en door paardengetrappel veroorzaakte stofwolken hangt.

Wat wil deze film, behalve entertainment van oorlog maken? Is 12 Strong overlevering, getuigenis, geschiedschrijving, of een poging om in het reine te komen met de rol van Amerika in een gecompliceerde wereld, vol gecompromitteerde verhoudingen, waarin de rol van de Verenigde Staten als moreel baken niet meer zo vanzelfsprekend is?