Recensie

Schaatsers, strijkers en ouderen op gevarieerd Holland Dance Festival

Dans

Dansen op ijs, met schaarse bewegingen of met senioren: in drie voorstellingen op het Holland Dance Festival wordt eigenlijk vrij weinig ‘echt’ gedanst.

Vertical Influences door Le Patin Libre. Foto Le Patin Libre

In Den Haag en omstreken is vorige week het Holland Dance Festival van start gegaan, de internationale dansbiënnale. Voor wie zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen was er al voor de openingsvoorstelling in het Haagse wintersportcomplex De Uithof een fris voorafje te genieten in de vorm van de ijsdansvoorstelling Vertical Influences.

Ijsdans, dat klinkt verontrustend, met Holiday on Ice en Swan Lake on Ice als eerste associaties. De vijf voormalige Canadese kunstschaatskampioenen van Le Patin Libre hebben zich echter bevrijd van de clichés van het ijsdansen, inclusief de driedubbel overgehaalde Salchows en Rittbergers. Gliding is hun kunst, solo of in formatie, langs geometrische trajecten, met soms verrassende passenvariaties; een mix van de verplichte kür, hedendaagse dans en hiphop (en soms een stukje shorttracken). Vooral in het begin is het voor de toeschouwer even schakelen met het verwachtingspatroon.

Zo zonder het obligate virtuoze vertoon wordt de schoonheid van zwieren en zwenken en met opspattend ijs tot stilstand komen benadrukt, zeker als we na de pauze op de kopse kant van het ijshockeyveld mogen zitten. Toch wordt het volle potentieel nog niet benut. Sommige effecten, zoals het in formatie ‘en arabesque’, als een vlucht vogels sierlijk voorbij zweven of het elkaar (schijnbaar) door luchtverplaatsing in beweging zetten, kunnen worden uitgebouwd. Dat zal ongetwijfeld gebeuren.

Summa door Samir Calixto & Cello Octet Amsterdam. Foto Joris-Jan Bos

Dans van stilstand

Samir Calixto heeft in Summa doelbewust afgezien van de vele bewegingsmogelijkheden die de muziek van Arvo Pärt biedt. Zijn choreografie weerspiegelt de composities die door Pärt speciaal zijn bewerkt voor het Cello Octet Amsterdam. Zoals dat ‘muziek van de stilte’ is, is Calixto’s duet een dans van de stilstand, de traagheid en de schaarse beweging. Quentin Rogers en Maria Chiara Mezzadri volgen de beweging in de muziek, waarbij de vaak lange lijnen van de acht formidabele strijkers vertaald worden naar traag uitgestoken armen en driftige oplevingen in de muziek leiden tot tollen, draaiingen en grote uithalen.

Door de witte kleding van dansers en musici, de suggestieve belichting, de zandkorrels die de dansers door hun vingers laten glijden, het overwegend lentissimo tempo van het geheel heeft Summa een zekere bedwelmende kracht. Maar in visueel opzicht leiden deze introspectie en spiritualiteit tot een lichte geeuwneiging. Gelukkig bieden de uitstekende dansers (beiden dansten eerder bij het Nederlands Dans Theater) voldoende weerwerk.

Into My Arms is een project met Nederlandse (amateur) senioren, plus twee jonkies. Foto Sjoerd Derine

Senioren

In deze editie van het Holland Dance Festival wordt opnieuw aandacht besteed aan de oudere danser: Into My Arms is een project met Nederlandse (amateur) senioren, plus twee jonkies.

Ook hier wordt eigenlijk vrij weinig ‘echt’ gedanst. Alleen in individuele improvisaties krijgen we een glimp van de expressieve mogelijkheden van het oudere lichaam te zien. Voor het overige laten Monique Masselink van PRA Muziektheater (gespecialiseerd in dans voor/met ouderen) en oudgedienden Dries van der Post en Andrea Buegger hun ensemble vooral in een kluit over het toneel bewegen. In combinatie met wat gesproken confessies (over jatten bij V&D, een verboden verhouding, het leeghalen van de bankrekening van een ex) levert dat een hoge aaibaarheidsgraad op, maar eigenlijk zou je deze performers, die er vol voor gaan, iets meer gunnen.