Opinie

    • Joshua Livestro

Meer, meer Europa is Nederlands belang

In afwachting van de voorstellen van de tandem Merkel-Macron wordt inmiddels in heel Europa gedebatteerd over de toekomst van de Europese Unie. De opvattingen lopen nogal uiteen. In Frankrijk, traditioneel het land van politieke vergezichten, steunt een aanzienlijk deel van het electoraat het einddoel van een Verenigde Staten van Europa. In Zweden houdt men het bij een brede maatschappelijke discussie over de vraag hoe het land meer zou kunnen halen uit de Unie in huidige vorm.

Het zou goed zijn als ons land zich ook in debat zou laten horen. En dan liefst met wat meer ambitie dan Den Haag momenteel toont. Met alleen een mening over het monetaire regime (liefst zo strikt mogelijk) en de omvang van de Europese begroting (hoe minder hoe beter) zijn we er namelijk nog niet. Het zal ook moeten gaan over wat we verder allemaal willen verwezenlijken via Europese samenwerking. Als we verder nergens een mening over hebben, laten we de agendavorming immers volledig aan andere landen over.

We ontkomen er dus niet aan Nederlandse ambities te formuleren. Dat hoeft niet te verzanden in bespiegelingen over de architectuur van de Unie. Liever niet zelfs: de EU staat voor grote uitdagingen die veel praktischer van aard zijn dan de typische Brusselse debatten over wel of niet samenvoegen van de voorzitterschappen van Raad en Commissie.

De EU heeft een wezenlijke bijdrage te leveren aan het oplossen van de grote problemen van onze tijd. Niet alleen bij het garanderen van economische groei en de stabiliteit van het bankwezen, al kan het belang van die zaken na de crisis van het afgelopen decennium moeilijk worden overschat. De Unie speelt inmiddels ook een belangrijke rol in ons denken over veiligheidsvraagstukken. Hoe kunnen we onze veiligheid garanderen in een wereld met toenemende dreiging aan de Europese buitengrenzen en een zich van de wereld afkerend Amerika? Alleen meer investeren in eigen nationale defensie is geen oplossing. De uitdagingen zijn te groot om door één individuele lidstaat te kunnen worden aangegaan.

Hier geldt de oude wijsheid van Benjamin Franklin: „We must all hang together, or we will all hang separately” – samen overleven, of elk voor zich het loodje leggen. Investeren dus graag, maar wel in Europees verband. Amerika bij Europese verdediging betrokken houden is een mooie ambitie, maar we moeten ook realistisch genoeg zijn om te erkennen dat de ‘draai naar Azië’ al onder Trumps voorganger Obama was ingezet en ook na Trumps vertrek Amerikaans beleid zal blijven. De vorming van een Europees defensiebeleid met een eigen Europese veiligheidsdoctrine is dus pure noodzaak. Ingebed binnen de NAVO als het kan, zelfstandig als het moet.

Ook ons migratiebeleid zal via de EU moeten worden vormgegeven. Als Griekenland plotseling een grote vluchtelingenstroom moet opvangen, merken we dat uiteindelijk ook in ons land. We zullen dus op Europees niveau de bewaking van de buitengrenzen moeten regelen. Dat vereist een Europees asielbeleid en in toenemende mate een buitenlands beleid. Gezamenlijk onderhandelen met derde landen over regionale opvang van vluchtelingenstromen is immers efficiënter dan 28 lidstaten voor zichzelf.

Voor de toekomst luidt het devies dus: meer Europees veiligheidsbeleid, meer Europees asielbeleid, meer Europees buitenlands beleid. Meer, meer, meer Europa. Ook en vooral in het belang van Nederland.

Joshua Livestro is hoofdredacteur van opiniesite Jalta.nl.
    • Joshua Livestro