Opinie

    • Petra Possel

Buiten Amsterdam

De stad uit (10)

Veel Amsterdammers denken er stiekem weleens over na: de stad uit, weg van de drukte. Journalist en radiomaker Petra Possel (54) deed het. Na 30 jaar Amsterdam verhuisde ze naar een klein dorpje in Friesland. In NRC brengt ze regelmatig verslag uit.

‘Buiten Amsterdam gebeurt het net zo goed”, lees ik in de krant.

De Rijksbouwmeester aan het woord, hij zegt het onomwonden: „Voor de Amsterdammer is het misschien niet te bevatten dat er buiten Amsterdam ook nog levenskwaliteit te vinden is, maar dat is er wel degelijk.”

Levenskwaliteit.

Ik laat het woord even op me inwerken, wat is levenskwaliteit?

„Ga je dan in een buitenwijk van Amsterdam zitten op een appartement van 30 vierkante meter met een hoop gedoe of ga je in een buitengebied wonen met een prachtige tuin?”

Mijn laatste appartement in Amsterdam, voor ik naar het noorden verkaste, had een oppervlakte van 36 vierkante meter.

Ik noemde het liefkozend ‘mijn schoenendoos’.

Vrouwen zijn dol op schoenendozen, dat weet iedereen.

Mijn schoenendoos lag weliswaar op een van de mooiste plekjes van de stad, tegenover Prinseneiland, maar was klein en duur. Piepklein en peperduur.

Ik verkocht het voor twee ton aan de hoogste bieder, er werd om gevochten, een makelaar wilde het zelfs ongezien kopen. Hij was af, niet eerlijk vond ik dat.

Nu, twee jaar later, is dit zelfde appartement een kwart meer waard. Anders gezegd: de stad is dolgedraaid.

Met een beetje geld van mezelf en een beetje geld van de bank trok ik naar het noorden. Ik zocht een huisje voor alle tijden en misschien ooit andere tijden.

Ik zocht naar iets liefs met een tuin, een bad en een houtkachel, iets liefs dat buitenlucht, warmte en beschutting bood.

En ik vond iets liefs: mijn rode huis aan het IJsselmeer heeft een bescheiden binnentuin met een zonnig terras, een royaal vrijstaand bad en een oerdegelijke houtkachel. Dit klinkt als Funda-poëzie, alleen de ‘authentieke details’ ontbreken nog, dat bleken oude, rotte planken.

Het huis biedt veel en kostte een appel en een ei. Naar Amsterdamse begrippen dan, want elke Fries vindt dat ik nog te veel heb betaald.

’s Avonds maak ik een wandelingetje van een minuut naar het IJsselmeer waar de zon altijd rood kleurt als ie in het water zakt.

De schapen liggen nog wat in het gras, zwaluwen en ganzen vliegen over.

En ik zucht diep en dank de lieve Heer op m’n blote knieën dat ik uit het rad van fortuin ben gesprongen.

    • Petra Possel