Opinie

    • Hugo Camps

Bondscoach

Dan toch een Nederlander op het WK in Rusland. Het heelt de afwezigheid van Oranje niet, maar het geeft de burger moed. Nou ja, het breekt de melaatsheid als voetbalnatie. Daar komt bij dat Bert van Marwijk het respect heeft van spelers en pers. Meer dan zijn tijdgenoten een poldercoach. Bondscoach van Australië, tot een sprookje zal hij de Aussies niet kunnen brengen. Te weinig talent, te weinig tactisch vernuft, wanhopig defensief.

Veel meer dan een acte de présence zal het niet worden, maar voor een land met weinig voetbaltraditie is dat al een geschenk. De tweede ronde halen kan lukken, en dan is hij in het onmetelijke land toch weer een nationale held. Niet de halfgod die Guus Hiddink was, maar wel ereburger. Daar doet Bert het trouwens niet voor, hij is nog steeds balverliefd zoals hij als speler was. Een zestiger met een dribbel aan de kont.

Dat Australië een gerespecteerde bondscoach heeft voor de WK-eindronde is verdiend. De Socceroos hebben hun land na jaren van het Grote Niets voetbalrijp gemaakt en daar hoort een ervaren coach bij met enig prestige. Wereldkampioen zullen ze niet worden, maar ze brengen wel beleving mee naar de stadions. Nog niet de mooie waanzin van rugby in Nieuw-Zeeland, maar er is sprake van een nationaal gevoel. Overigens met dank aan Guus Hiddink die een Nobelprijs voor pr verdient.

Van Marwijk is minder publieksspeler, maar hij heeft dan weer de passie als instrument. Niemand als Bert staat mooier te lijden langs de lijn bij tegenvallende resultaten. Het gezicht trekt wit weg, lijkbleek zelfs, en onder de ogen ontstaan donkere wallen. Het is dat hij nog een jongenslichaam heeft, dun en frêle, anders was hij vaste klant voor de ambulance. Verbaal is Bert zuinig en hoekig, maar zijn motoriek laat zien hoeveel hij van voetbal houdt.

Er was kritiek dat hij bondscoach werd van een schurkenstaat als Saoedi-Arabië. Het gleed van hem af als water van een eend. Van Marwijk is geen politicus, zeker geen morele scherpslijper. In Nederland maakte het hem ook niet uit of Den Uyl dan wel Van Agt premier werd. Links van gemoed, dat altijd wel, maar hij laat het niet horen. Zijn regenboog bestaat uit voetbal en klaverjassen, uit kinderen en kleinkinderen. ‘Kind im Manne’ dat niet geeft om geld en politiek.

Blijven spelen.

Hij kwalificeerde zich met Saoedi-Arabië, maar haakte af voor het eindtoernooi wegens al te parmantige bemoeizucht van het koninklijke gebroed. Van Marwijk is een vrije geest, ongevoelig voor machtswoorden, al helemaal als ze van buiten het voetbal komen. Mannen met principes zijn een curiosum in de voetbalwereld, maar Bert kan alleen staan. Zonder fanfare.

Zijn grootste stunt als coach was in 2010 met Oranje de WK-finale spelen in Zuid-Afrika. Hij kwam als vice-wereldkampioen naar huis. Vergeten is dat hij Feyenoord van de klinische dood heeft gered. Zijn passages in Duitsland waren minder gelukkig. Ik zie hem ooit nog een presidentiële rol spelen bij de club van zijn hart, Fortuna.

Is het niet schrijnend dat Nederland nog steeds geen bondscoach heeft? Waarop wachten ze in Zeist? Het getreuzel roept verdachtmakingen op over een koehandel. Die treurigheid kan het Nederlandse voetbal er echt niet meer bij hebben.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps