Opinie

    • Frits Abrahams

Logeerpartij met lichtjes

Een van de voordelen van een logeerpartijtje door onze tienjarige kleinzoon Hidde is dat hij mij op de hoogte brengt van het laatste voetbaltransfernieuws. Wist ik dat Ajax ene Kühn had aangekocht? Ik liet hem de naam spellen en moest met tegenzin toegeven dat ik nooit van deze Kühn had gehoord.

Ik zei het kennelijk op een toon alsof ik het maar half geloofde, want hij was bereid mij onmiddellijk op zijn iPad het bewijs te tonen. Kühn bleek inderdaad te bestaan, zijn voornaam was Nicolas en hij was nog maar achttien jaar. Wilde ik er misschien nog een filmpje bij waarop Kühn „laat zien wat hij kan”? Natuurlijk, graag. Er volgde een filmpje met flitsende acties van Kühn, die tot dusver als aanvaller bij RB Leipzig speelde.

Was het niet vreemd dat ze zo’n groot talent uit Duitsland lieten vertrekken, wilde ik nog weten, of zag Bayern München er misschien niet zoveel in? Hidde moet de vraag te sceptisch hebben gevonden, want hij ging er niet op in. Terwijl we verder praatten over Ajax, viel me weer eens op dat Hidde uiterlijk een jonge uitgave is van Donny van de Beek, de blonde, beloftevolle middenvelder van Ajax. Zulke jongens worden alleen in Nederland gemaakt, het land van boter, kaas en eieren.

Niet dat Van de Beek concurrentie hoeft te vrezen, want Hidde hockeyt alleen maar en wil het daarbij houden, wat door de hele familie wordt toegejuicht, want die wil ook weleens tot de hogere kringen van Nederland doordringen.

Graag had ik Hidde de wedstrijd Ajax-Feyenoord live via Ziggo laten volgen, maar hij was die zondag verhinderd – hij moest naar het verjaarsfeestje van zijn broertje. Kinderen hebben het drukker dan ‘wij’, vroeger.

Ter compensatie boden wij hem de avond tevoren een rondvaart aan door de Amsterdamse grachten, speciaal gewijd aan het Amsterdam Light Festival, zoals we dat in het nieuwe Nederlands noemen. Zelf ben ik geen groot liefhebber van zulke lichtfestivals. Dat kan met mijn karakter te maken hebben, maar liever zou ik de schuld willen geven aan de gure, winderige weersomstandigheden waarin zulke festivals zich doorgaans, althans „in mijn beleving”, troosteloos voltrekken. De lichtjes zijn prachtig, maar je sterft van de kou.

Toch besloot ik me omwille van Hidde zo positief mogelijk op te stellen. Samen met mijn vrouw begon ik in de rondvaartboot al kort na de start bij de Leidsekade uitbundig de lichteffecten te prijzen. Helaas werden we daarbij tegengewerkt door een volbloed Amsterdams echtpaar, veertigers, dat tegenover ons aan de tafel had plaatsgenomen. Zij namen de tafel met hun ellebogen meteen in beslag en domineerden hun directe omgeving met luid, snijdend commentaar. De man ging hierin voorop, de vrouw viel hem hard lachend bij.

Ze vonden het allemaal niks. Die zogenaamde kunstenaars hadden maar wat aangeklooid, het ene lichtje was nog lulliger dan het andere, je vroeg je af wat het allemaal voorstelde, en was het niet belachelijk dat die lange rode draad van die Chinees een paar ton had gekost, godsamme, dat zou toch gemakkelijk voor de helft hebben gekund, of was het soms kúnst?

Hidde zat stil en aandachtig naar buiten te kijken. Hij genoot. Toen we anderhalf uur later uitstapten, zei hij alleen maar: „Rare mensen.”

    • Frits Abrahams