Recensie

Van Brabantse borstelbaan naar medaille

Film In Cheryl Maas On Air zien we hoe de snowboardster zich voorbereidt op de Winterspelen. Maar ook hoe ze topsport en gezin combineert. Juist dat maakt de film waardevol.

Foto ROBIN UTRECHT

Niet alleen de publieke omroep loopt zich warm voor de Olympische Winterspelen, vanaf vrijdag 9 februari in Pyeongchang in Zuid-Korea. Dat geldt ook voor Eurosport. Home of the Olympics noemt de commerciële sportzender zich, dankzij de overeenkomst tussen moederconcern Discovery en het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Dat Eurosport zo de belangrijkste uitzendrechten in bezit kreeg, zullen kijkers vooral digitaal merken. Eurosport gaat op internet en on-demand vermoedelijk een stuk meer Olympische wintersport uitzenden dan de NOS.

In de aanloop naar ‘Pyeongchang’ zendt de zender ook documentaires uit over bekende sporters. Vrijdag toont Eurosport de interessante film Cheryl Maas On Air. De documentaire van Sven Driesen van producent Athlete Productions toont hoe misschien wel de kleurrijkste Nederlandse Olympiër zich heeft voorbereid op haar derde deelname aan de Winterspelen. Van homevideo’s van de borstelbaan in het Brabantse Uden tot haar recente deelname aan de World Cup in Mönchengladbach. En van snowboarden als lifestyle – op twintigjarige leeftijd was Maas al te zien in de all girls snowboardfilm Dropstitch – naar de serieuze jacht op een medaille.

Cheryl Maas (33) kende een waardeloze voorbereiding op de Spelen. Afgelopen zomer raakte ze zwaar geblesseerd. Tijdens een vakantie in Cyprus sprong Maas in het zwembad, raakte met haar hoofd de bodem en brak haar nek. „Het was gewoon een heel dom moment”, zegt ze in de film. „ Ik had wel dood kunnen zijn, verlamd kunnen raken vanaf mijn nek, of nooit meer kunnen snowboarden. Iedereen zegt terecht: je moet blij zijn dat je leeft.”

Het herstel zou drie maanden duren, zei de dokter, maar dat was niet besteed aan de fanatieke Maas. Een maand rust kon nog net, onderhandelde ze uit met haar fysiotherapeut, daarna ging ze weer volop trainen. In de film toont maker Driesen een zomerse homevideo van Maas, die met een brace om haar nek op een skateboard van een schansje rijdt.

Cheryl Maas On Air toont de zorgen van de ouders en de partner van Maas als zij voor het eerst na haar blessure gaat deelnemen aan een wedstrijd. Opgelucht halen haar vader en moeder onderaan de schans adem als ze veilig is geland. Maas komt uit op het Olympische onderdeel Big air – ze snowboardt van een hoge schans, een helling op en maakt een artistieke sprong. Het is haar lievelingsonderdeel dat nu eindelijk Olympisch is. In 2006 deed Maas mee op de halfpipe en in Sotsji op het onderdeel slopestyle. In Rusland veroorzaakte ze nog een relletje door na een run haar handschoen te laten zien, met twee homosymbolen. Maas is getrouwd met een vrouw.

„Het wordt steeds zwaarder”, zegt de echtgenote van Maas, de Noorse snowboardster Stine Brun Kjeldaas in de film. „Naarmate je ouder wordt is de kans op blessures groter. Tegelijkertijd moet je meer risico nemen in je sprongen om te winnen.”

Maas en Kjeldaas wonen in Oslo, met hun twee dochters. Aardig aan de film is dat de kijker ook ziet hoe een topsporter haar carrière probeert te combineren met een gezinsleven. „In de winter ben ik eigenlijk een alleenstaande moeder”, zegt Kjeldaas over het feit dat Maas veel van huis is. Maar, zegt ze, ze weet hoe het is. Een topsportcarrière is niet voor eeuwig. „Je moet er nú alles uithalen.”

Zelf zegt Maas dat ze zich soms schuldig voelt naar haar kinderen. „Als je op het punt staat te vertrekken en de kinderen zijn aan het krijsen en gillen. Dan voel je je egoïstisch. Maar aan de andere kant wil je ook een voorbeeld zijn. En ik wil dat mijn kinderen ook hun dromen najagen.”

Het is dat emotionele fragment dat de documentaire uit tilt boven de gemiddelde documentaire over (Olympische) sporters die we nog regelmatig zullen zien in de komende twee weken.