Recensie

Theatrale muziekperformance van De Kift over de tijd

De Kift heeft het instrumentarium uitgebreid met cello en viool, speelt fijnzinnige accenten op bijvoorbeeld een steeldrum, en een van de liedjes werd uitgevoerd op vier accordeons.

De Zaanse popgroep De Kift

De Zaanse muziekgroep De Kift groeit nog altijd, in omvang en in muzikale stijl. Nieuwe genres worden onderzocht, nieuw gevonden literatuur als songtekst gebruikt. Inmiddels staat de band met twaalf mensen op het podium, zoals woensdagavond in een goed gevuld Paradiso, en speelt een theatraal soort muziekperformance.

Het theatrale zit hem in de afgesproken kleding en in de bijdragen van multi-instrumentalist Wim ter Weele, die in een hoek op het podium nu en dan een schildering maakt. Bovendien onderstreept voorman Ferry Heijne zijn teksten met grimassen en mime-achtige gebaren.

De Kift, dat inmiddels dertig jaar bestaat, stond lang bekend als punk-fanfare, door de combinatie van staccato gitaar en weemoedige blazers. Inmiddels geldt die omschrijving niet meer. De groep heeft het instrumentarium uitgebreid met cello en viool, speelt fijnzinnige accenten op bijvoorbeeld een steeldrum, en een van de liedjes werd uitgevoerd op vier accordeons.

De nummers worden opgebouwd volgens een vast patroon: na een uitbundige instrumentale ouverture waarin de brommende blazers, elkaar najagende strijkers en pulserende percussie mogen schitteren, krijgen de teksten voorrang. Die worden uitgesproken door Ferry Heijne of Frank van den Bos, maar zij declameren meer functioneel dan emotioneel.

De nummers van het onlangs verschenen album Bal gaan over het verstrijken van de tijd. Uitschieter van het optreden was Langzaam Aan, waarin de tijd muzikaal lijkt te worden opgejaagd, maar in de woorden van Wim ter Weele juist wordt gerelativeerd: „Rustig jongen. Die tien minuten die je vandaag eerder klaar bent, wat moet je ermee.”

De Kift wil graag vermaken. Dan neigt de show naar een circus-act, zoals bij de feestelijk opening en afsluiting van deze show („We zijn blij dat jullie er zijn’.) Het theatrale aspect staat spontaniteit in de weg.