In Californië op zoek naar een betere wereld

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: buurten bij een Russische miljardair met een plan voor de planeet.

Onze tocht in het donker door de heuvels van Silicon Valley eindigt voor een getraliede poort. We moeten onze auto achterlaten en stappen in een golfkarretje met een chauffeur in een smetteloos wit uniform. Achter de poort ligt een park vol paarsverlichte bomen. Karpers zwemmen rond in fluorescerende vijvers. Ik waan me in een hightechversie van Sjakie en de chocoladefabriek.

Voor ik kan zeggen dat ik het koud heb, reikt de chauffeur een dekentje aan. Om ons heen rijden allemaal identieke golfkarretjes met chauffeurs en gasten met dekentjes over hun knieën. Allemaal ontvingen we de gouden wikkel van deze moderne Willie Wonka.

Op de top van de heuvel worden we afgezet voor het woonhuis van onze gastheer, een paleis verlicht in alle kleuren van de regenboog, het duurste huis in de rijkste buurt ter wereld. Maar voor we het goed en wel kunnen bekijken, worden we door marmeren gangen naar een groene, achthoekige kamer geleid. Op de muren manshoge animaties van sterrenstelsel en gaswolken. Het plafond toont een duizelingwekkende kijk op de Melkweg. Ik waan me in een ruimteschip.

Als de gasten binnen zijn, allen volgens de strikte dresscode gekleed in avondkleding, voegt zich een kleine man in een coltrui bij het gezelschap – onze gastheer, de Russische investeerder en filantroop Yuri Milner. Hij begint te vertellen over zijn lievelingsproject, Breakthrough Starshot – het plan om duizenden minuscule ruimtesondes met een laserkanon af te vuren naar de dichtstbijzijnde ster, Alpha Centauri, zo’n vier lichtjaar van ons vandaan. Daar in de buurt werd onlangs een planeet gevonden die erg op de aarde lijkt. Als de miniruimtezeilscheepjes met vijftien procent van de lichtsnelheid reizen, zo’n 150 miljoen kilometer per uur, zullen ze ons over dertig jaar vertellen hoe het leven daar is.

Er zijn mensen die denken dat klimaatverandering onzin is. Zo niet Milner en zijn kompanen. Zij zijn ervan overtuigd dat het binnenkort afgelopen is met onze planeet. Je kunt dan maar beter een uitvalsbasis hebben. Bij de lancering van dit project zei Stephen Hawking met zijn computerstem: „We hebben onze planeet de rampspoed van klimaatverandering gegeven: stijgende temperaturen, vermindering van de poolijskappen, ontbossing en decimering van diersoorten. […] Er is geen plaats meer en we kunnen alleen nog terecht in andere werelden. Het is tijd om andere zonnestelsels te verkennen.”

Milner is een dromer, een visionair, misschien een fantast, in ieder geval een Willie Wonka met vele miljarden. Hij is ervan overtuigd dat de mens de aarde moet verlaten en op andere planeten gaan wonen. Hij kan niet wachten tot het zover is.

Ik zie hem naar buiten lopen. Onder ons twinkelt de baai van San Francisco, boven ons de sterrenhemel. Hij klimt een trap op naar een uitkijkpunt en gaat achter een telescoop staan. Ergens lichtjaren ver weg wacht een ster op hem. Daar zal hij ooit gaan wonen, ongetwijfeld in alle luxe. Hij zal dan door zijn telescoop naar de aarde turen. Een kleine planeet aan vlijt ten ondergegaan. Maar wie zal deze kleine prins een dekentje aanreiken wanneer hij het koud heeft?

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong