Opinie

    • Carolien Roelants

Die VN-hulp in Gaza kan vást nog wel wat minder

De Verenigde Staten verlagen hun contributie aan de VN-organisatie die Palestijnen helpt. Waarom nu opeens korten?, vraagt zich af.

Vandaag over de Amerikaanse korting van 65 miljoen dollar op hun bijdrage aan UNRWA, de VN-organisatie die miljoenen Palestijnse vluchtelingen onderwijs en gezondheidszorg levert, en honderdduizenden helpt te overleven.

Eerst de cijfers en het waarom, dan de mensen die de dupe zijn. Het State Department meldde vorige week 65 miljoen dollar in te houden op een bedrag van 125 miljoen dat daarbij werd aangeduid als de bijdrage voor 2018. Maar de bijdrage van 2017 bedroeg 360 miljoen. Als Washington het nu over een contributie van 125 miljoen voor 2018 heeft, waarvan dus die 65 miljoen wordt ingehouden, is de korting niet 65, maar bijna 300 miljoen. Bent u er nog? UNRWA is al in paniek over 65 miljoen, kunt u nagaan wat minus 300 miljoen zou betekenen, op een budget van 1,2 miljard. Allereerst voor de mensen die UNRWA helpt.

Waarom nu opeens korten? Geen strafmaatregel of zo, verzekerde het State Department. „We willen dat andere landen ook meer doen, en dat de Verenigde Staten niet langer de grootste donor zijn of de enige donor.” Nou, de enige donor zijn ze niet, wel de grootste afzonderlijke. De EU droeg vorig jaar 143 miljoen bij, maar veel EU-lidstaten maakten zelf daarnaast ook veel miljoenen over: Duitsland 76 miljoen, Nederland, de laatste op de lijst van top-tien-donors, 20 miljoen.

Het is natuurlijk wél een strafmaatregel, zowel voor UNRWA als voor de Palestijnen. VN-ambassadeur Nikki Haley kondigde dat drie weken geleden al met zoveel woorden aan; en van Trump hebben we gelukkig altijd zijn tweets. „We betalen HONDERDEN MILJOENEN DOLLARS per jaar en krijgen daarvoor geen dank of respect. Ze willen niet eens onderhandelen over een vredesverdrag met Israël [..] waarom zouden we dergelijke enorme betalingen aan hen blijven doen?”

U weet: Trump heeft die „ultieme deal” voor Israël en de Palestijnen. En die heeft hij vorige maand dichterbij gebracht, vindt hij, door Jeruzalem als Israëls hoofdstad te erkennen, waarvoor de Palestijnen hem volgens een andere tweet dankbaar moeten zijn; die gevoelige kwestie had hij immers van tafel gehaald. Trumpiaanse logica. De Palestijnen waren niet dankbaar, en wilden niet meer onderhandelen, dus vandaar. Ik lees dezer dagen overal dat Trumps blaf erger is dan zijn beet. Ik ben het daarmee oneens, en niet alleen wat betreft de Palestijnen, maar daarover hebben we het nog wel een keer.

Maar er speelt ook de zaak van UNRWA zelf. Israël, en in zijn verlengde Amerika, wil helemaal geen UNRWA. Punt is dat de organisatie niet alleen de oorspronkelijke Palestijnse vluchtelingen van 1948 plus die van 1967 onder haar hoede heeft (voorzover die nog leven), maar ook hun nakomelingen, in totaal nu 5 miljoen. Zo houdt zij volgens Israël/VS het vluchtelingenprobleem in stand én de kwestie van het recht op terugkeer én daarmee het hele conflict. Het zijn fictieve vluchtelingen, ze moeten maar blijven waar ze nu zijn en niet verder zeuren.

Fictieve vluchtelingen? Echte mensen. Zo’n beetje de helft van zijn budget geeft UNRWA uit in de Gazastrook, die in tien jaar van Israëlische blokkade tot onleefbaarheid is gedegradeerd. Er komt geen drinkbaar water uit de kraan, er is zo’n 4 uur per dag stroom. De Israëlische krant Haaretz meldde vorige week maandag uit Israëlische militaire bron dat de economie en infrastructuur van Gaza verslechterde van „nul naar onder nul”.

UNRWA geeft er voedselhulp aan een miljoen van de 1,3 miljoen geregistreerde vluchtelingen. Het verzorgt onderwijs voor 262.000 jongeren en levert gezondheidszorg. Maar het kan vast nog wel wat minder.

Lees ook het opiniestuk: Lees wel de kleine lettertjes in Trumps plan met Jeruzalem
    • Carolien Roelants