Recensie

NUHR neemt afscheid met mooie jubileumvoorstelling

NUHR schetst met deze jubileumvoorstelling een mooi tijdsbeeld: oudere sketches over het zerotolerancebeleid bij de politie worden afgewisseld met hedendaags commentaar op bizarre dieetwensen.

De voorstelling ‘Alle 30 NUHR’ foto Joris van Bennekom

Nee, liedjes over kruisraketten en zure regen hoor je niet vaak meer in het theater. Toch opent cabaretgroep NUHR zijn jubileumvoorstelling over 30 jaar NUHR met een ironisch protestliedje over precies deze onderwerpen. Een tamelijk lullig liedje, waarmee het groepje in 1987 in de finale van het Camerettenfestival belandde.

In een strak gecomponeerde voorstelling (regie Genio de Groot) spelen Peter Heerschop, Viggo Waas, Joep van Deudekom en Eddie B. Wahr dit seizoen een mooie selectie uit dertig jaar NUHR, tevens hun afscheid als cabaretgroep. Daarbij valt op dat NUHR een duidelijke ontwikkeling heeft doorgemaakt: de kolder uit de beginjaren, zoals het volstrekt onzinnige liedje over Jan de ram uit Zwolle die ten onrechte aangezien wordt voor de maagd van Orléans, maakt in latere jaren plaats voor meer maatschappijkritisch materiaal.

Zo schetst NUHR met dit overzicht ook een mooi tijdsbeeld: oudere sketches over onze obsessie met veiligheidspoortjes en het zerotolerancebeleid bij de politie worden afgewisseld met hedendaags commentaar op bizarre dieetwensen. Soms wordt het oudere materiaal weer pijnlijk actueel. Zo gaat een van de politiescènes met toevoeging van enkele zinnetjes opeens over #MeToo en roepen de twee corporale chirurgen uit Kruistocht (1998) associaties op met studentenvereniging Vindicat.

Natuurlijk komen er ook een hoop schrijnende huwelijksscènes voorbij, waarin vooral de vrouw het moet ontgelden. Dat kan eigenlijk niet meer in deze tijd, geeft Peter Heerschop aan het eind van de voorstelling toe. Maar, zegt hij, wij probeerden met dat materiaal vooral te verbloemen dat wij eigenlijk heel sneue mannen zijn. Dat is inderdaad waar NUHR heel goed in is: het opvoeren van sneue personages, waar je tegelijkertijd om moet lachen en huilen.

Het enige minpuntje van deze vrolijke jubileumvoorstelling is dat bijna tweeënhalf uur zonder pauze wel een erg lange zit is. Aan de andere kant: met zo’n rijk oeuvre is het moeilijk om een selectie te maken.

    • Dick Zijp