Hahnenkammrennen, de race zonder ratio

Skiën

’s Werelds gevaarlijkste ski-afdaling bracht een sensationele winnaar. Het feest werd als vanouds gevierd, met véél alcohol.

De Duitse skiër Thomas Dressen op weg naar een onverwachte overwinning op de spectaculaire afdaling bij het Oostenrijkse skioord Kitzbühel, zaterdagmiddag. Foto Lisi Niesner/EPA

De Streif: lieflijke naam voor een gruwelijke skipiste. De Streif: kerkhof van reputaties. De Streif: kraamkamer van onverschrokken afdalers. De Streif: afschrikwekkende helling bij de Hahnenkammrennen in Kitzbühel, die genadeloos selecteert. Die Streif presenteerde zaterdag een nieuwe naam: Thomas Dressen, 24 jaar, uit Duitsland, het land dat sinds het afscheid van Markus Wasmeier al bijna 25 jaar geen aansprekende alpineskiër meer had voortgebracht.

Dressen dus, de skiër uit Garmisch-Partenkirchen, die in Kitzbühel lak had aan gezag en brutaalweg de gevaarlijkste afdaling ter wereld won. Dan heb je lef, maar vooral aanleg. Hij verstoorde ruw de droom van Hannes Reichelt om de Hahnenkammrennen voor de tweede maal te winnen. De Oostenrijker werd derde.

‘Dit kan niet waar zijn’

Maar hij frustreerde bij uitstek het Zwitserse oermens Beat Feuz, die zich lang zeker van zijn eerste zege op de Streif waande, maar door een joch met startnummer 19 werd verjaagd. Maar Dressen overtrof vooral zichzelf, zei hij na afloop. In grote verwondering: „Ik heb twee keer naar het scorebord gekeken of ik het wel goed zag. Nummer één, dat kan niet waar zijn. Ik geloofde het niet.”

Natuurlijk geloofde Dressen het niet. Hij is een coming man, een skiër voor de toekomst. Nog geen winnaar, en al helemaal niet – dacht hij – van de Hahnenkammrennen, waar gearriveerde skiërs het bewind voeren en nieuwe namen de rol van stagiaires toebedeeld krijgen.

Wat had Dressen bewezen? Weinig. Met een derde plaats bij de afdaling in het Amerikaanse Beaver Creek, begin december, betrad hij voor het eerst het wereldbekerpodium. Een bevestiging dat-ie op de goede weg was na zijn debuutseizoen 2016-2017, dat met de nodige valpartijen gepaard ging, onder meer in Kitzbühel op zowel de super-G als de afdaling. Een bevestiging, meer niet.

Dressen is een vrucht die nog moet rijpen. Een mooie vrucht weliswaar, waarvan de kenner de kwaliteit al heeft herkend. De onlangs gestopte Amerikaan Bode Miller noemde de Duitser een skiër voor de toekomst op de snelheidsnummers. Tja, als Miller dat zegt, ben je opgezadeld met een hoog verwachtingspatroon.

Het deerde Dressen niet. Hij vervolgde onverstoorbaar zijn weg en werd een week voor ‘Kitzbühel’, in de schaduw van winnaar Feuz, vijfde op de afdaling bij die andere ski-klassieker, de Lauberhornrennen in Wengen. Wederom een bevestiging dat hij goed bezig is, meer niet.

Vrije val met venijnige obstakels

Denk niet lichtzinnig over de afdaling op de Streif. Het is een vrije val van 860 meter, met ongekend venijnige obstakels. Binnen acht seconden na de start storten de skiërs in de Mausefalle, een S-bocht, gevolgd door een sprong op een hellingspercentage van 85 procent. Op volle snelheid volgt de Carrousel, een bocht van 180 graden, waar de druk op de buitenste ski ongekend hoog is. Blijf daar maar eens overeind.

De snelheid wordt opgevoerd in de Steilhang, waar een scherpe bocht naar links opperste concentratie verlangt. Wie wil winnen moet hier risico’s durven nemen. De daaropvolgende Alte Schneise is het glijgedeelte, waar techniek wordt verlangd, met tot besluit een tricky sprong, die je wel 40 meter kan parachuteren.

Dan moet het moeilijkste gedeelte nog komen: de Hausbergkante, een extreem schuine helling, waar de benen beginnen te branden en het hoofd gaat tollen. Blijf dan maar eens geconcentreerd. Een must, want een valpartij dreigt. In 2016 zelfs drie op rij, met als slachtoffer een compleet gebutste Reichelt, terwijl diens landgenoot Georg Streiberger en de Noor Aksel Lund Svindal met kapotte kruisbanden werden afgevoerd. Ook zaterdag lanceerden drie skiërs zich vanaf de Hausbergkante in de hekken, gelukkig voor hen zonder medisch malheur.

Wie de Hausbergkante doorstaat, vliegt met een snelheid rond de 140 kilometer per uur richting finish. Nog wel alert blijven bij de laatste sprong, die is afgevlakt sinds de Zwitser Daniel Albrecht in 2009 werd gekatapulteerd, met zwaar hoofdletsel werd afgevoerd, lange tijd in coma werd gehouden en gedwongen was zijn carrière te beëindigen.

Skiërs die de hel hebben doorstaan wacht na de eindstreep een warm bad van duizenden juichende en applaudisserende toeschouwers. En opluchting, zoals Feuz zaterdag opbiechtte: „Op de Streif is de ratio ver te zoeken, daar ben je simpelweg blij als je heelhuids finisht.”

Bedevaart met beroemdheden

De gevaren van de Streif hebben een enorme aantrekkingskracht op het publiek, dat jaarlijks in Kitzbühel bijeenkomt als ware het een bedevaartsoord. Onder hen beroemdheden als acteur Arnold Schwarzenegger, de voormalige Formule 1-baas Bernie Ecclestone en oud-coureur Niki Lauda. En sinds vorig jaar mengt zich ook Max Verstappen, die een lijntje heeft via sponsor Red Bull, onder de vips.

Zij vormen de bekende gezichten in een menigte van ruim 50.000 toeschouwers, voor wie extreem gedrag op de wedstrijddag meer regel dan uitzondering is. Want de Hahnenkammrennen worden gevierd als ware het carnaval. Velen zijn verkleed én gedrenkt in alcohol, véél alcohol. Met alle uitwassen van dien. Begeleid door harde, alom aanwezig muziek glijdt de mens na afloop van de wedstrijd op de bips over de verlaten piste of wankelt door het dorp.

De discussie over de gevaren van de Streif zijn aan hen niet besteed. De sensatie lonkt. Weinigen mengden zich voor aanvang in het dispuut over de verhoogde snelheden. Een gevolg van de weersomstandigheden: eerst regen en dan zon. Die combinatie zorgde tijdens trainingen voor een supersnelle piste met verhoging van de snelheden tot gemiddeld elf kilometer per uur.

Er stak een storm van protest op onder de skiërs, die zich in Kitzbühel weliswaar uitgedaagd weten, maar deels ook als circusartiest gebruikt voelen. Geen probleem, zo lang de gevaren controleerbaar blijven. Maar deze keer werd in hun ogen een grens overschreden. De Zwitser Feuz sprak dreigend: „So nicht Kitbühel.”

De kritiek leidde tot kribbige reacties. Racedirecteur Axel Naglich: „De Hahnenkammrennen zijn geen kinderverjaardag.” Uiteindelijk werd de discussie gesmoord door het weer op de wedstrijddag. De zon en een lichte vorst zorgden voor een goed geprepareerde piste waarop ongelukken uitbleven. Op naar volgend jaar.