Recensie

Theologie in de wijngaard

over de beloning van een wijngaard zonder kunstmest, pesticiden en herbiciden.

De Abruzzen. Aardbevingsgebied in het Italiaanse midden. Groningen is er niks bij. Montepulciano d’Abruzzo speelt er een thuiswedstrijd. Rosso van pieken en dalen. Veelal die laatste overigens. De laatste decennia is de beweging echter opwaarts. Drie mannen ontpopten zich tot positieve energiebron. Edoardo Valentini richtte zijn pijlen op wit en wist werkpaard Trebbiano d’Abruzzo tot een volbloed raspaard om te scholen. Emidio Pepe leidde rood naar grote hoogten. Zijn signatuur: elegante rosso’s met bewaarpotentieel. En Gianni Masciarelli werd the best of both worlds toegedicht. Omkijkend kan er gesteld worden dat het trio heeft gezorgd voor een ommekeer.

In 2006 kwam de schok. Met de dood van Valentini, gevolgd door die van Masciarelli, pas 53 jaar, in 2008. Emidio Pepe, nu 85, heeft ondertussen het wijnstokje aan zijn dochter Sofia overgedragen. Maar ook de know how van Masciarelli is verankerd. Onder andere bij wijnmaker Luigi Valori, van oorsprong filosoof/theoloog. In eerste instantie trad hij met zijn beroepskeuze niet in de voetsporen van zijn familie. Die deed hier zaken in Honselerdijk en Aalsmeer met tuin- en kamerplanten. Toch bleek ook Luigi in het bezit van groene vingers. Alleen wendde hij deze niet aan om vlijtige liesjes en geraniums aan te planten. Wijnranken werden het, in een wijngaard met achterstallig onderhoud, overgenomen van een verre oom.

Dat heeft Valori er niet van weerhouden door te gaan met filosoferen. Over hoe wijn hoort te smaken. Over wat de beloning is van de wijngaard als deze niet wordt behandeld met kunstmest, herbiciden en pesticiden. Hoe hij de lessen van zijn oude leermeester Masciarelli in praktijk kan brengen. En om de vraag te beantwoorden die hem, gezien zijn theologische achtergrond, waarschijnlijk door hogerhand is gesteld: „Waarom geeft een wijnstok mooie druiven?” Hij meent: „Niet om wijn mee te maken, maar omdat een vogel alleen de beste er uitpikt, deze later vijftig meter verderop uitschijt, zodat er weer een nieuwe wijnrank kan groeien met druiven van dezelfde kwaliteit.”

De wijndrinker kan blij zijn dat Volari niet zijn hele oogst laat opeten door onze gevederde vrienden.

    • Harold Hamersma