Klimaat

Zie je wel, die ‘linkse hysterie’ over klimaat is onzin

Wetenschappers weten nog steeds niet precies hoeveel de aarde precies opwarmt door de uitstoot van kooldioxide. Een nieuw onderzoek scherpt de cijfers aan. Het blijkt voer voor sommige ‘klimaatsceptici’.

Getty Images/iStockphoto

Hoe gevoelig is het klimaat voor een toename van kooldioxide? Het blijft een van de grootste vraagstukken van de klimaatwetenschap. Al een kwart eeuw wordt ervan uitgegaan dat een verdubbeling van de concentratie CO2 in de atmosfeer leidt tot een opwarming van 1,5 tot ruim 4 graden Celsius.
Wetenschappers beseffen heel goed dat die bandbreedte veel te groot is (al noemen ze een opwarming met 3 graden het meest waarschijnlijk). Het is het verschil tussen een beetje opwarming aan het eind van de eeuw, waaraan we ons met wat kunst- en vliegwerk best kunnen aanpassen, en een dramatische temperatuurstijging met catastrofale gevolgen voor de wereldgemeenschap.
Je zou dus ook kunnen zeggen dat het hier gaat om het verschil tussen het gelijk van de klimaatsceptici, die veelal geen aanleiding zien om beleid te voeren, en van de klimaatalarmisten, die zeggen dat we nu al bijna te laat zijn om onszelf nog te redden.

Klimaatgevoeligheid

Deze week verscheen een onderzoek in het wetenschappelijk tijdschrift Nature dat de marges van de klimaatgevoeligheid (officieel ECS, ‘equilibrium climate sensitivity’) flink terugbrengt, naar 2,2 tot 3,4 graden Celsius, met 2,8 graden als meest waarschijnlijke waarde.
Hoofdauteur Peter Cox, van de universiteit van Exeter legt aan de website CarbonBrief uit wat dat betekent:

“We get a value with a ‘likely’ range, which means there’s a 66% probability that it’s in that range of 2.2 to 3.4C with a central estimate of 2.8C. That’s not so far from the central estimate of the IPCC which is 3C, but the range is much reduced, from 1.5 to 4C, to 2.2 to 3.4C. What that means is we can rule out very low climate sensitivities and we can rule out very high climate sensitivities.”

Cox en de zijnen hebben op een nieuwe manier naar de klimaatmodellen gekeken. Ze onderzochten vooral hoe de schommelingen van jaar tot jaar in de modellen gerelateerd waren aan de gevoeligheid van het complete systeem. Dat zou, gelukkig, betekenen dat de ongunstigste opwarmingsscenario’s geschrapt kunnen worden, net als de veiligste.
Wetenschappers die niet bij het onderzoek betrokken waren, vinden de benadering ingenieus. Maar velen zijn nog lang niet overtuigd dat de cijfers ook kloppen. Zoals ze dat evenmin waren toen Patrick Brown en Ken Caldeira van de Carnegie Institution for Science in Stanford op basis van een statistisch onderzoek juist concludeerden dat de modellen die het beste de ontwikkelingen hoger in de atmosfeer voorspelden eerder meer dan minder opwarming lieten zien.

Twijfel versus scepsis

Dat is de gewone scepsis die voor klimaatwetenschappers deel uitmaakt van hun manier van werken. Die is niet te vergelijken met de scepsis van degenen die eigenlijk vooral twijfel willen zaaien. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het bericht dat de conservatieve Amerikaanse commentator Sean Hannity op zijn website schrijft, naar aanleiding van de studie van Cox.

Het is niet Hannity’s gewoonte om klimaatwetenschappers erg serieus te nemen. Maar deze keer wel (in ieder geval voor de helft), want uit dit volgens hem ‘explosieve’ onderzoek zou blijken dat de ‘linkse hysterie’ over klimaatverandering onzin is. Deze wetenschappers tonen volgens Hannity aan dat het zo’n vaart niet zal lopen.

Voor de zekerheid heb ik daarom nog even de grafiek toegevoegd van de WMO, de World Meteorological Organization, over de temperatuurontwikkeling van het afgelopen jaar. Vorig jaar was iets minder warm dan 2016, het warmste jaar ooit. Maar 2017 was wel het warmste jaar zonder een El Niño, die gewoonlijk voor wat extra opwarming zorgt.

Ontwikkeling van de temperatuuur sinds 1950. WMO

Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.