Column

Verder zonder de kinderen

Het syndroom van het lege nest – met een lelijk woord ook wel legenestsyndroom geheten – bestaat nog, ook al hoorde je er de laatste tijd niet meer zoveel over. Het werd afgelopen zaterdag op een bijzondere manier verwoord door een prominent echtpaar. Richard Krajicek toonde ons zijn nest via een interview met Steven Verseput in NRC Weekend, zijn vrouw Daphne Deckers besprak hetzelfde nest in Trouw met Suzanne Rethans.

Het waren opvallende verhalen. Vooral van de gereserveerde Krajicek had ik niet verwacht dat hij zo openhartig over zijn privéleven zou willen praten. Hij maakte een moeilijke fase door, bekende hij. „Een midlifecrisis klinkt negatief, maar het is wel een bepaalde crisis, een bepaald punt in je leven dat je denkt: welke kant ga ik uit?” Hij zou wel een paar maanden op een eiland willen wonen. „Easy does it. Er zit een bepaalde behoefte naar rust in mij. Eiland, stilte, retreat, telefoon weg. Basic leven.”

Hij wil steden bezichtigen die hij als tennisser nooit goed leerde kennen, hij beleefde al een gevaarlijk avontuur in Nepal en hij wil nu de wereld rondtrekken met jonge, beloftevolle tennissers.

En Daphne dan, vroeg ik me bezorgd af, want van haar had ik in Trouw nou juist gehoord dat het thuis zo leeg was geworden. Zoon en dochter verbleven voor lange tijd in de Verenigde Staten, Richard reisde af naar de Mount Everest en zal straks maanden op pad zijn met zijn tennistalenten. „Voor het eerst in twintig jaar was ik alleen thuis”, vertelde ze. „Uit eenzaamheid ging ik heel gekke dingen doen. De hond mocht bij mij op bed slapen, wat ik nooit doe, maar ik was zo blij dat er iets ademde naast me. Hij was meteen verpest.”

Neem het die hond kwalijk – welke hond zou er níét graag naast Daphne Deckers op bed willen liggen?

Wat nu, vroeg Daphne zich af. „Wat vond ík ook alweer leuk om te doen? (..) Ik ben veel meer gaan sporten en wandelen, ik ga vaker naar Los Angeles en naar Spanje, waar we een huis hebben. Ik ben gestopt met RTL Boulevard, na negen jaar, ik ben bezig met mijn tweede roman. Het is tijd voor een nieuwe fase, een heroriëntatie, naar wie ik wil zijn.”

Zo’n leeg nest zou ik ook wel willen hebben, hoor ik veel lezers nu denken, en ik geef toe dat het niet gemakkelijk is medelijden met het echtpaar Krajicek te krijgen, ook al lijkt vooral die negen jaar RTL Boulevard me een niet te onderschatten kwelling.

Maar voordat we al te lacherig beginnen te worden: wie van u vindt het leuk als zijn of haar kinderen zich in een ver buitenland vestigen? Mijn eigen moeder bezweek al bijna toen een van haar twee kinderen naar Groningen vertrok en ook de ander later het ouderlijk huis voorgoed verliet. Daar zat ze, hele dagen met alleen mijn vader in een stil huis in een stille buurt in een stil stadje. Voor het eerst werd ze depressief.

Ze is er na een verhuizing naar een levendiger omgeving bovenop gekomen, maar ik heb ervan geleerd dat het legenestsyndroom iedereen kan treffen die van zijn kinderen houdt. Mijn kinderen zijn in de buurt gebleven, dus bij ons is het nog meegevallen, maar dat komt misschien ook doordat ik zó’n gezellige man ben dat ik het vertrek van mijn dochters in m’n eentje kan compenseren. Ik zal het mijn vrouw eens vragen.