Column

Samantha

Het houdt me al een week bezig, het leven van een realityster. Eigenlijk pas sinds de ‘echte realiteit’ naar buiten sijpelde. Het genre had me nooit bepaald kunnen bekoren. Iemand die bij tv werkzaam is had mij al eens toevertrouwd: „Het is allemaal gescript.” Niet gescript zoals een dramaserie gescript is. Nee. De hoofdpersonen in dergelijke ‘reality-programma’s’ krijgen geen gebonden versie met verhaallijnen en tekst, geen synopsis. Er is geen lezing, geen repetitie. Ze worden al filmend een richting in geduwd.

Ik maakte zoiets zelf eens in het klein mee bij deelname aan een programma. De mensen die dergelijke programma’s regisseren zijn zich volgens mij niet eens meer bewust van de sturing die ze uitoefenen op de poppetjes die ze na een casting voor hun camera weten te krijgen. De poppetjes moeten een basisverhaallijn hebben, de locatie is hun huis. En omdat mensen nu eenmaal niet altijd veel spannends doen in het echte leven, worden er uitstapjes bedacht.

Dat is nog onschuldig. Ik mag graag naar Ik Vertrek kijken, maar weet inmiddels wel heel goed dat als de voice-over zegt dat moeder en dochter ter afscheid een beautymiddag gepland hebben, dat die afspraak en de locatie bedacht zijn door de makers. „Nu willen jullie even naar die dieren toe om ze te aaien, en het zou fijn zijn als jullie het even hier en daar over kunnen hebben”, werd mij eens gezegd tijdens dergelijke opnames. „Oh ja, willen wij dat?” was mijn antwoord. Ik zei dat omdat ik 38 jaar oud ben en al meer dan twintig jaar door het medialandschap struikel. Maar zo brutaal durft niet iedereen te zijn. Zo brutaal zou ik ook niet geweest zijn toen ik een getroebleerd meisje van eenentwintig was. En dat was ik ooit. Ik heb het over Samantha de Jong, hoewel u haar wellicht beter kent als Barbie, de archetypische roze sticker die ze in 2010 opgeplakt heeft gekregen. Na een voorval in haar woning is ze met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Ze zou nu psychiatrisch verpleegd worden.

Ik wil niet voor Samantha de Jong spreken, dat gebeurt al veel te vaak

De details van haar wanhoopsdaad zijn al door ‘vrienden’ gelekt aan de pers. Ik wil niet voor Samantha de Jong spreken, dat gebeurt al veel te vaak. Maar laat ik het bij mezelf houden. Ik had het er, toen ik zo jong bekend werd, niet meer over straat kon en durfde, in dissociatieve staat in interviews verzeild raakte, dom genoemd werd, mijn lichaamsdelen het onderwerp van een landelijke discussie werden, managers mij oplichtten, familieleden interviews over mij gaven en ik nog weleens gebeld werd of ik een zelfmoordpoging had gedaan toen het inderdaad even niet zo lekker ging, niet bij kunnen hebben dat ik elke dag gefilmd werd, dat ieder meubelstuk in mijn huis door programmamakers en sponsors neergezet was, dat als de camera’s niet draaiden er nog steeds mensen aan de deur van mijn niet zelf uitgekozen huis stonden voor een foto – „Kan wel effe toch?”– en ik achter de roze gordijnen die voor mij opgehangen waren mijn veiligheid alleen nog binnen de grenzen van mijn eigen huid zou kunnen zoeken. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik niet meer weet wie daar inzit, in dat lichaam van mij. Me bij mezelf onveilig voelen.

25.000 euro per seizoen kreeg ze, als een van de best bekeken programma’s van RTL5. En een gesponsorde roze auto, waarmee je nooit ontsnappen kan. Een geregisseerd leven. Ik mag hopen dat ieder medium dat details rapporteert vanuit de plek waar ze nu voor de onmogelijke taak staat uit een mindfuck van bijna een decennium te krabbelen, een groot juridisch probleem heeft. We hebben geen recht op nieuws over Samantha de Jong. Samantha de Jong is nu van zichzelf en ze heeft tijd nodig om erachter te komen wie dat is.