Opinie

    • Arjen Fortuin

Een dagje storm op tv

Zap De stormdag werd op tv gedomineerd door een eindeloze carrousel amateurfilmpjes. Sommige video’s gaven ook een duister inkijkje in de geest van de filmers.

Een dak waait weg in Rotterdam (NOS Journaal)

Soeverein leidde Eva Wiessing de NOS-kijkers donderdag vanaf het eind van de ochtend soepel door de code rood – of in elk geval door de stroom berichten en filmpjes die de storm genereerde. Het doorlopende NOS Journaal werd gedomineerd door een eindeloze carrousel amateurfilmpjes: Holland’s Unfunniest Storm Videos.

Er ging een hypnotiserende werking van uit, al gold dat misschien minder voor mensen die dringender bezigheden hadden dan een televisierecensent. Eindeloos keek ik naar het wegklapwiekende dak in Rotterdam („op nummer drie” riep een omstander ontzet – misschien was dat erger dan nummer vijf of zeven), de als sjoelstenen over een plein schietende voetgangers in Den Bosch, de pont op drift uit Spijkenisse, de tuimelende zeecontainers in Rotterdam en natuurlijk de neerstortende Pioneer-reclametoren in Almere.

De meeste beelden heb ik tussen de twintig en de vijfentwintig keer gezien. Het bleef opwindend omdat er plotseling een nieuw spektakelstuk kon opduiken, zoals de Limburgse vrouw met kinderwagen die op een haar na werd gemist door een omvallende boom. Een filmpje over een kleine kantelende vrachtwagen (ik ga een kinderboek De kleine kantelende vrachtwagen schrijven, maar dat terzijde) gaf ook een duister inkijkje in de geest van de filmers. Die hoorde je schaterend „Sukkel, sukkel” roepen.

Uiteraard werd de bedevaart naar Utrecht Centraal ondernomen, waar een gestrande reiziger in een rood jack zei dat hij de NS dit alles zeer kwalijk nam. „Het is al de tweede keer deze maand. Het is altijd wat met de NS, blaadjes op de rails of…”

De verslaggever wees erop dat er nu niet alleen blaadjes, maar hele bomen op de rails lagen, maar daar liet de klagende reiziger zich niet door afleiden: „Dat kan wel zo zijn, maar, in Siberië rijden toch ook treinen.” Hmm… Kennelijk hebben forensen inmiddels zoveel vertragingsstress dat ze moeite hebben de juiste mening bij de juiste vertraging te zoeken.

Gelukkig waren er in de stationshal jonge vrouwen ‘Op een onbewoond eiland’ van Kinderen voor kinderen aan het zingen – een zeer doordachte liedkeus. Er glipte soms een gek gesprekje door de verslaggeving, zoals dat met een man die op zijn telefoon foto’s liet zien van zijn vrij licht bekraste auto, wat contrasteerde met de hele wagens (en mensen) die elders door bomen waren verpletterd.

Om 13.44 uur meldde weerman Pieter Kuipers Munneke dat de storm „meteorologisch gezien” voorbij was, maar dat code rood nog even gehandhaafd bleef vanwege de impact. Code rood is een ingewikkeld ding.

Lees ook: ‘Code rood’ mocht niet baten

Dat we een filmpjescultuur zijn, bleek ’s avonds toen de berichtgeving over de storm veel weg had van een nabeschouwing van de clipjes die we de hele dag al gezien hadden. Hart van Nederland en EenVandaag hadden elk een andere bewoner die „letterlijk dakloos” waren geworden in het Rotterdamse filmpje van nummer drie. De Wereld Draait Door had de vrouw met de kinderwagen aan de telefoon: „Ik ben er de hele dag mee bezig. Ik word een beetje geleefd.” Aan tafel zat onder meer een roodharige code-rood verslaggever van AT5 die viral was gegaan.

Ook maakten we kennis met Jacques Beemsterboer, die in Hoorn gefilmd had hoe het Markermeer in zijn geheel naar het oosten was geblazen. De vissen lagen te spartelen op het droge. Hij zei dat hij begreep hoe Mozes zich gevoeld moest hebben aan de Rode Zee, maar waagde gelukkig niet de oversteek. Wat hij wel deed? Hij ging vissen redden. Wat een prachtman.

    • Arjen Fortuin