Recensie

Aangenaam verwarrende cryptocrimi, maar wat traag

Innenschau was acht jaar geleden geen onverdeeld succes. Innenschau [Revisited] is een aanzienlijke verbetering, maar nog steeds niet helemaal geslaagd.

Foto Sanne Peper

Wat is er gebeurd? Heeft de man (Reinier Schimmel) zijn geliefde (Silke Hundertmark) echt in een crime passionel om het leven gebracht? Bewijsmateriaal volop – blikkerend mes, bebloed kussen en, ten slotte, haar lijk in het ondiepe graf dat zijn bed is – maar alles wijst er ook op, dat veel in Innenschau [Revisited] van Jakop Ahlbom zich afspeelt in het door jaloezie vertroebelde brein van de man.

Acht jaar geleden was Innenschau geen onverdeeld succes. Met Innenschau [Revisited] geeft Ahlbom zijn criticasters van destijds impliciet gelijk: de tekst, destijds een problematisch element, is weggesneden, de regieteugels zijn strakker aangehaald. Het is een aanzienlijke verbetering.

Zijn kenmerkende mix van mime, acrobatiek, dans en illusionisme is gelijk gebleven, en opnieuw levert Alamo Race Track weer sterke muzikale ondersteuning. In het universum dat Ahlbom ermee creëert, slingeren waan en werkelijkheid voortdurend door elkaar. Alleen de man en een spookachtige barvrouw blijven zichzelf. De anderen, voorop de begeerde vrouw, nemen steeds andere gedaanten aan: agressieve animeermeisjes, Magritte-achtige wezens met spiegelhoofden, geile mannen, detectives. De koortsdromen culmineren in de scène waarin de man in de vagina van een enorme vrouw verdwijnt (een citaat uit Almodóvars Hable con Ella); het onmiskenbare bewijs dat de geplaagde minnaar zijn verstand aan het verliezen is. Of is het een ‘gewoon’ Freudiaans verlangen?

Ahlbom laat het aan de toeschouwer over dergelijke vragen te beantwoorden; Innenschau [Revisited] is nog steeds een aangenaam verwarrende, psychologische cryptocrimi. Nadeel blijft dat hij nauwelijks sympathie voor zijn hoofdpersonages weet te kweken, voor de man noch voor de vrouw. De aandacht verslapt regelmatig door de geringe variatie in het trage tempo doordat de special effects klassiek en, voor wie Ahlboms werk kent, ietwat voorspelbaar zijn: zie je een kast, verdwijnt er iemand in, een bed, een doos, idem. Hoe onderhoudend ook, Innenschau is, na revisie, nog steeds niet helemaal geslaagd.

    • Francine van der Wiel