Recensie

Zien en gezien worden in roze entourage – met prima eten

MaMa Kelly in het Olympisch Stadion. Foto Remco Koers

Zodra het woord hotspot valt maken wij ons meestal uit de voeten. Zelfs de armoedigste culinaire afwerkplek krijgt tegenwoordig die titel. MaMa Kelly in het Olympisch Stadion mag zich echter met recht een hotspot noemen: sinds de opening in november zit het vol, tussen tweehonderd en driehonderd gasten per avond. „Er waren twee mindere avonden”, vertelt de barman, „sneeuwalarm.” Nou is er ook flink op de trom geroffeld voor de zaak van maar liefst duizend vierkante meter verdeeld over vier verdiepingen opende. MaMa Kelly had al een populaire vestiging van dezelfde eigenaren in Den Haag, waar de nadruk qua eten op kip en kreeft ligt, en dat concept is rechtstreeks in Amsterdam gekopieerd. Maar daar waar het interieur in Den Haag industrieel is, koos men in Amsterdam voor een geheel roze interieur en vooral dat maakte de potentiële gasten nieuwsgierig. Roze… het is even slikken en wennen, maar het lijkt of onze mede-gasten zich er als een vis in het water voelen. Terwijl wij ieder moment Estelle met haar gevolg verwachten, trippelen de hooggehakte dames van pakweg twintig, dertig, veertig langs en ook al hebben we onze favoriete little black dress aan, we voelen ons underdressed. Bij MaMa Kelly gaat het om zien en gezien worden, het is grootstedelijk uitgaan in elegante kleding met hier en daar een lipcorrectie en een deejay die de sfeer wat extra oppompt. „Pink isn’t just a colour, it’s an attitude”, aldus de eigenaar en ontwerper Rein Rambaldo. Right.

Volgens diezelfde eigenaar ligt de nadruk op service en daar is geen woord van gelogen. We worden naar ons tafeltje gebracht door een dame met headset en de hele avond deskundig op onze wenken bediend. Als er toch iets fout gaat, komt de ober hoogstpersoonlijk zijn excuses aanbieden en ook als we vertrekken is er 100 procent aandacht. Eigenlijk zou het altijd zo moeten.

Het eten, daar komen we voor, is niet echt verrassend, maar over de hele linie zijn we tevreden. We beginnen met een flammkuchen met za’atar (6,50) en proberen beiden een vegetarisch voorgerecht, een kleine portie risotto met paddestoelen en truffel (12,50; als hoofdgerecht 19,50) en halloumi met paprikacrème, couscous en yoghurtdressing (11,-). De risotto is perfect, lekker hoog op smaak en al dente, de halloumi (geitenkaas) is helaas niet gegrild, maar gewoon warm gemaakt en neigt naar rubberachtig.

Dan komen de hoofdgerechten. Wij nemen natuurlijk, al hebben ze meer keuze, kip en kreeft. Die kip, „Franse landkip” (plofkippen hebben ze niet), is er in vier bereidingen; wij nemen een halve, klassieke met citroen en peterselie (19,50; heel 29,50). Gelukkig is de kip niet sous-vide gegaard, da’s saai, maar komt ie van de rotisserie: knapperig van buiten en mals van binnen. De halve gegratineerde kreeft met wilde spinazie en room (25,50; heel 44,50) komt van de houtskoolgrill en heeft een prima cuisson, is hartig en romig en gemakkelijk te eten, omdat ie al los van de schaal is gehaald. De knolselderijsalade met kreeftenolie en roze peper past er goed bij, alleen die erwtencress zou verboden moeten worden. Blèh, nare smaak! Er is uitstekende friet van de frietbakkers van Par Hasard.

De kaasplank (12,50) is van wisselende kwaliteit, sommige zijn te vet en smakeloos, maar van de zachte Zwitserse zouden we zo een pond weg kunnen lepelen. We delen nog een sticky toffee pudding (7,-): de cake is lekker luchtig, de caramelsaus gelukkig minder zoet dan je verwacht.

Het eten bij MaMa Kelly is een tikkie risicoloos, maar dat sluit – net als bij hun wijnen trouwens (vanaf 4,75 per glas) – grote teleurstellingen uit. Bij thuiskomst zien we dat er met de pen op de kassabon is geschreven: „Supergezellig dat jullie er waren! Bedankt! Smiley. Bowey & Roos.” Even voelen we ons oud en dan hebben we medelijden met de meisjes die na tweehonderd krabbels vast een lamme hand hebben.

Calm before the weekend storm. #mamakellyamsterdam

Een bericht gedeeld door MaMa Kelly Amsterdam (@mamakellyamsterdam) op

    • Petra Possel