Vooral de vrouwen maken indruk op eerste dag Eurosonic

Festival

Op de eerste dag van festival Eurosonic, de etalage waar de Europese muziekindustrie komt kijken naar nieuw talent, zijn het veel vrouwen die beklijven. Een aantal hoogtepunten.

Concert van de Noorse Sigrid tijdens Eurosonic. Sigrid wordt gezien als een van Europa’s grote talenten van 2018. Foto Andreas Terlaak

Het is niet moeilijk je op een grasmat en onder een warm zonnetje te wanen in de Groningse Stadsschouwburg, als de Noorse zangeres Sigrid haar vrolijke songs over jongens en verliefdheid zingt. Springerige pop met zwoele, elektronische ruggegraat en catchy refreinen, rijp voor een veel grote publiek. Ook al is het woensdagnacht en buiten snijdend koud, er zullen weinig zomerfestivals zijn die haar niet op hun verlanglijstje hebben gezet voor het komende seizoen: uiterst relaxt en met zichtbaar plezier pakte ze haar moment op het grootste showcasefestival van Europa.

Sigrid dook vooraf al op alle tiplijstjes voor het festival op. Ze won in november een van de door de Europese Unie en Eurosonic Noorderslag georganiseerde European Border Breakers Awards, die ze woensdag op Eurosonic kreeg uitgereikt. En vlak voor het festival stond ze pontificaal bovenaan de lijst van BBC’s prestigieuze Sound of 2018, de muzikale vooruitblik op het jaar van de Britse zender. De lat lag dus ergens ruim voorbij de maan voor de 21-jarige Sigrid Solbakk Raabe uit Ålesund. In Groningen moest ze aantreden voor een zaal vol industrietijgers met nekpasjes: Eurosonic is een muzieketalage waar de gehele Europese muziekindustrie komt kijken naar wat op doorbreken staat, veelal met een geplastificeerd pasje om de nek waar naam en bedrijf op staan.

Zowel die hoge lat als de stijve pasjes lijken volledig aan Sigrid voorbij gegaan, zo fris en zelfverzekerd springt ze over het podium, haar paardenstaart zwiepend op het ritme van haar uitstekende band, die live net wat meer energie aan haar nog vrij beperkte oeuvre geeft. Want met amper een ep’tje op haar naam heeft ze inhoudelijk nog wat weinig slagkracht, iets meer variatie in songs zou haar show goed doen. Daar tegenover staat dat eigenlijk alles wat ze tot nu maakte zeer hitgevoelig is: haar bescheiden doorbraak afgelopen jaar kwam met ‘Don’t Kill My Vibe’, maar ook het iets steviger stuiterende ‘Strangers’ is een sterk argument voor haar succes.

De drie Deense zussen van Velvet Volume tijdens Eurosonic.

Foto Andreas Terlaak
De drie Deense zussen van Velvet Volume tijdens Eurosonic.
Foto Andreas Terlaak

Spichtige zussen

Ook het trio Velvet Volume verdient het de verlanglijstjes van festivals te halen. De drie spichtige zussen uit het Denemarken – focusland van deze editie van het festival - speelden in Huize Maas aan de Vismarkt rauw en lekker vet aangezette punkrock in de stijl van Queens of the Stone Age, Hole en White Stripes, maar ook een beetje Alanis Morissette. De zingende tweeling op de voorgrond, Noa en Naomi Lachmi vormen elkaars tegenpolen en dat geeft de band knetterende spanning. Als de ook zeer sterk bassende Naomi met haar goeie zangstem en engelenhaar het publiek innemend en beleefd verwelkomt, schreeuwt de kortgekapte, schmierende gitariste Noa om meer respons: „Zeg zijn jullie er wel!?”

Het Franse trio Lysistrata, gevormd in de van oorsprong Romeinse plaats Saintes en vernoemd naar een oud-Griekse komedie, maakte allesbehalve gedateerde noiserock. Boven een podium vol pedalen schreeuwen alledrie de jonge mannen zich hun jeugdigheid van zich af. Dat vuur miste een beetje bij het Britse Arcane Roots, een soort progversie van Biffy Clyro, dat iets te veel tegelijk leek te willen spelen. Ook de nachtelijke show van Zeal & Ardor, het bijzondere, maar ook wat eenzijdige deltablues/metal-project van de Zwitser Manuel Gagneux, bleef hangen in goede bedoelingen.

De Zwitserse band Zeal and Ardor tijdens Eurosonic.

Andreas Terlaak
De Zwitserse band Zeal and Ardor tijdens Eurosonic.
Foto Andreas Terlaak
Onder de naam Zeal & Ardor maakt de Zwitserse muzikant Manuel Gagneux (28) een mix van metal, slavenliederen en deltablues. Lees ook: Een slavenlied over de duivel, hoe zou dat klinken?

Sterker was FENN, het duo Fenneke Schouten en Frank de Boer, dat in een lichte gistlucht tussen de imposanten drukketels van Brouwerij Martinus indruk maakte met haar soepele stem en zijn donkere elektronica. Ook Luwten, de dromerige band rond Tessa Douwstra, pakte sterk uit in de gestileerde Doopsgezinde Kerk.

Rolmodellen

Ontegenzeggelijk valt op: het zijn veel vrouwen die beklijven na de openingsdag van Eurosonic. Dat zal de organisatie goed doen, want dinsdag maakte het bekend samen met zes Europese festivals binnen drie jaar de helft van de line-up uit vrouwelijke artiesten te laten bestaan. De aandacht voor vrouwelijke muzikanten is tot nu toe onevenredig geweest, en daar willen de festivals op deze manier wat aan doen. Vanessa Reed van initiatiefnemer Key Change Project – waar ook de Europese Unie aan meewerkt – zei daarover dinsdagavond op 3FM: „Rolmodellen zijn enorm belangrijk. If you can’t see it, you can’t do it. Hoe meer vrouwen we in de muziek zien – van grote sterren als Adele tot kleinere, innovatieve muzikanten – hoe beter.”

Dat zaterdag rapper Boef nog moet spelen op zusterfestival Noorderslag en daar ook nog kans maakt de Popprijs te winnen voor zijn bijdrage aan de Nederlandse popmuziek is, in dat licht, best pikant. Want juist Boef kwam afgelopen weken in het nieuws dankzij zijn opvattingen over vrouwen. Die spagaat tussen maatschappelijke verantwoordelijkheid van de muziekindustrie en de vrijheid van artiesten om te zeggen wat ze willen zal vrijdag het debat daarover op Eurosonic beheersen, net als veel andere gesprekken over popmuziek de komende jaren.