Premier Prayuth is een flinterdunne politicus

Ondertussen in Thailand

Met kartonnen versies van zichzelf paait de Thaise premier kinderen.

Children play next to a cardboard cutout of Thailand's Prime Minister Prayuth Chan-ocha during the Children's Day celebration at Government House in Bangkok, Thailand, January 13, 2018. REUTERS/Jorge Silva NO RESALES. NO ARCHIVES. JORGE SILVA

Er zijn weinig leiders die het volk paaien met zelf geschreven liedjes maar de Thaise premier Prayuth Chan-o-cha is zo iemand. De oud-generaal, die in 2014 een staatsgreep pleegde en democratische verkiezingen liefst zo lang mogelijk uitstelt, schreef vrij snel na zijn coup de radiohit ‘Terugkeer naar het geluk van Thailand’. En zijn vaderlandslievendheid uitte hij op Nieuwjaarsdag 2016 met het lied: ‘Omdat je Thailand bent, zal je niemand je kapot laten maken’.

Afgelopen zaterdag richtte hij zijn charmeoffensief op de kinderen. Het was De Dag van het Kind, die in Thailand elke tweede zaterdag van januari wordt gevierd. Het parlementsgebouw gaat dan open voor rondleidingen aan kinderen, kinderen mogen even aan de wapens voelen bij een vliegbasis – het maakt niet uit wat, als het Thaise kind op zo’n dag maar doordrongen raakt van zijn of haar toekomstige grote belang voor het land. En de premier was alomtegenwoordig. Zij het als foto op bordkarton.

Er zijn meerdere Prayuth Chan-o-cha’s in omloop; maar hij staat er meestal stoer op. Als een Ik, Jan Cremer zit hij op een motor. Of sportief voetballend en boksend. Elders staat hij pontificaal in een geel jasje: iets groter uitgesneden dan in het echt (1 meter 75). De enscenering van de foto – het gebouw erachter oogt klein, het kind ernaast is piepklein – suggereert dat hij een grote vriendelijke reus is.

Saillant detail was dat de premier enkele dagen daarvoor ook al een bordkartonnen versie van zichzelf had neergezet voor journalisten. Uit vrees dat er vragen zouden komen over de geplande verkiezingen (voor november 2018 beloofd) wees hij naar de cut-out. „Vraag deze jongen maar”, zei hij en liep weg. Het was weer eens wat anders dan toen hij aan het oor van een geluidstechnicus zat te friemelen, een bananenschil naar de camera gooide of met botte humor dreigde elke journalist die kritiek leverde te zullen executeren. Wie weet brengt hij erkende mediahaters als Duterte, Poetin en Trump nog op een idee.

    • Toef Jaeger