Recensie

Presidentsvrouw Bruni zingt ABBA en AC/DC

Pop

In Carré zong Carla Bruni Engelstalige covers van haar favoriete popsongs. Om te ontstijgen aan het niveau van een presidentiële karaokeavond had ze haar Franstalige materiaal hard nodig.

Songwriter en zangeres Carla Bruni woensdag in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Foto Paul Bergen

Een zuchtmeisje kun je Carla Bruni nauwelijks meer noemen, na tien jaar huwelijk met de gewezen president Nicolas Sarkozy waarvan ze er vijf als First Lady in het Elysée doorbracht. Ze is beslist een dame, ook al moest ze dinsdag al haar charme en verleidelijkheid in de strijd werpen om een matig gevuld Carré voor haar zangkunsten te winnen. Regelmatig zette ze daarbij haar beste slaapkamerstem op, om te verhullen dat ze lang niet alle liedjes zuiver over het voetlicht kon brengen.

Bruni’s laatste album French Touch bestaat uit Engelstalige covers van haar favoriete popsongs, filmliedjes en zelfs een verdwaald hardrocknummer. Het vertolken van andermans materiaal bleek in Carré niet haar grootste talent. Tussen haar Franstalige liedjes stond de in Italië geboren en in Frankrijk opgegroeide zangeres iets te vaak te schutteren met Engelse teksten, in een gratuite versie van Lou Reeds ‘Perfect Day’ en een wankel gezongen ‘The Winner Takes it All’ van ABBA. Haar ‘Moon River’ klonk onzeker en voor ‘Stand By Your Man’ miste ze de overtuigingskracht. Een gedurfde keuze was AC/DC’s ‘Highway to Hell’ op een zwoel latinritme, curieus in combinatie de ondeugende satanstekens die ze er met haar handen bij maakte.

Om te ontstijgen aan het niveau van de presidentiële karaokeavond had Bruni haar Franstalige materiaal hard nodig. Onverminderd mooi bleef haar zoete folkliedje ‘Quelqu’un m’a dit’, waarbij ze houvast had aan haar akoestische gitaar. In het luchtige ‘Le Plus Beau de Quartier’ veranderde ze plots in een kwiek Yé Yé-meisje, dat tussen het introduceren van haar bandleden ook nog eens een aardig moppie bleek te kunnen fluiten. Het was een zeldzaam fris moment op een avond die iets te veel in het teken stond van boven haar macht gegrepen chansons en wankel vertolkte covers.