Recensie

Moderne liefde in de serie Easy

Serie Ook in het tweede seizoen van de serie Easy liggen stellen met zichzelf en elkaar overhoop. Is een open huwelijk mogelijk? Kan strippen ook feministische kunst zijn?

In ‘Lady Cha Cha’ tart Chase (Kiersey Clemons) de feministische gevoelens van Jo (Jacqueline Toboni) door burlesque-danseres te worden. Netflix

Wie over twintig jaar wil weten wat voor tijd het nou was, rond 2018, kan het beste naar de tv-serie Easy kijken, waarvan het tweede seizoen nu op Netflix staat. De acht losse verhalen spelen zich opnieuw af in Chicago. Hoofdpersonen uit een aflevering keren soms terug als bijpersonage in een ander verhaal, maar dat is geen regel. Een deel van de personages was al te zien in het eerste seizoen, dat een beetje onopgemerkt bleef. Dat Easy niet zo opviel is eigenlijk de verdienste van de serie. De kijker die gewend is aan een plotontwikkeling en een afgebakend einde zal zijn verwachtingen moeten bijstellen.

Easy schetst vooral dilemma’s en doet dat met veel gevoel voor nuance. En al die dilemma’s vormen een soort mentaliteitsgeschiedenis van de tijd waarin we leven. De beste illustratie daarvan is de aflevering ‘Lady Cha Cha’, over twee jonge lesbische en feministische kunstenaars. Maar als een van hen aan burlesque-dansen gaat doen, als zelfexpressie, uiting van ‘empowerment’ en trots op het vrouwelijk lichaam, is de ander daar niet blij mee. Want is burlesque eigenlijk niet seksistisch, met die kwastjes op borsten, het opzichtige ‘twerken’ en het striptease-element?

Maar wat is dan precies het verschil met de opening van een kunstshow waarbij performers ook uit de kleren gaan en zich ten overstaan van een publiek insmeren met verf? Lady Cha Cha gaat over feminisme 4.0, waarbij je kunt ‘shoppen’ welk feminisme je aanhangt, maar er blijkt ook een persoonlijke component in het spel – meer verraden zou zonde zijn.

De reflectie op wat modern feminisme inhoudt, en of het niet feminismes (dus meervoud) moet zijn, vormt ook de basis van de aflevering ‘Side Hustle’. Hierin blijkt Sally stiekem een call girl te zijn, iets wat ze uit angst om vooroordelen te bevestigen lang voor zich houdt. Sally heeft haar sletfantasieën omgezet in een bijbaan die getuige haar luxe appartement een aardige verdienste vormt. Is het zelfbewust uitleven van haar fantasieën ook niet een vorm van feminisme?

Swanberg oordeelt niet over zijn personages maar laat dit aan de kijker. Toch geeft hij wel hints, bijvoorbeeld over het stel dat experimenteert met een open huwelijk. Na tegenvallende ervaringen kruipt het bij elkaar in bed en vlijt het zich behaaglijk tegen elkaar aan. Betekent dit het einde van hun polyamorie of is het toch meer een open eind? Kijk en oordeel zelf.

    • André Waardenburg