Zoektocht MH370 alsnog hervat

Drie vragen over

Over de plaats waar MH370 in zee stortte bestaat meer zekerheid. Maleisië laat een nieuwe poging doen het vermiste toestel te vinden.

Het schip 'Seabed Constructor' is naar de Indische Oceaan gestuurd om naar MH370 te zoeken. Foto AP

De zoektocht naar het verdwenen vliegtuig van Malaysia Airlines, vlucht MH370, wordt woensdag hervat, op de dag af een jaar nadat het zoeken officieel werd afgeblazen. De regering van Maleisië heeft nu een contract gesloten met Ocean Infinity, een Amerikaans bedrijf gespecialiseerd in zeebodemmetingen.

Studio NRC

Met behulp van onderwaterrobots zal het drie maanden lang in de Indische Oceaan speuren naar de Boeing 777, die op 8 maart 2014 op mysterieuze wijze verdween met 239 inzittenden. Kort na het opstijgen van Kuala Lumpur voor een vlucht naar Beijing werd elk contact met het toestel verbroken, zonder dat daarvoor ooit een sluitende verklaring is gevonden. Aangenomen wordt dat het vliegtuig is afgebogen naar het zuiden en ter hoogte van Australië in zee gestort moet zijn toen de brandstof op was. Drie jaar lang is tevergeefs naar het toestel gezocht.

  1. Waarom een nieuwe zoektocht?

    Australische wetenschappers denken sinds augustus vorig jaar „met een tot nu toe ongeëvenaarde preciesie” het gebied te kunnen aanwijzen waar het vliegtuig in zee moet zijn gestort. Het gebied, dat met 25.000 vierkante kilometer iets kleiner is dan België, ligt noordelijker dan waar eerder is gezocht. Tot nu toe is 120.000 vierkante kilometer zeebodem afgezocht onder de vermoedelijke route die het vliegtuig in de slotfase zou hebben afgelegd. Dat dat enorme zoekgebied te ver naar het zuiden ligt, blijkt uit analyse van de route die wrakstukken van de Boeing aflegden vóór ze vorig jaar aanspoelden aan de oostkust van Afrika en op de eilanden Réunion en Mauritius.

    Australische onderzoekers hebben ook opnieuw satellietwaarnemingen uit 2014 van mogelijke wrakstukken in zee, ten westen van de baan van het vliegtuig, bekeken. Als die – overigens niet-geïdentificeerde – voorwerpen inderdaad van MH370 waren, wijzen modellen van de oceaanstromingen terug naar dezelfde positie waar het vliegtuig zou zijn neergestort: 35,6 graden zuiderbreedte, 92,8 graden oosterlengte, tussen Australië en Madagascar. Op die plaats is de zeebodem niet eerder volledig onderzocht.

    Volgens de Maleisische minister van Transport, Liow Tiong Lai, is er nu „85 procent kans dat het toestel hier wordt gevonden”. Er zijn overigens nog geen concrete plannen voor de berging als het vliegtuig daarwerkelijk wordt gevonden.

    Lees ook: Twee jaar speuren op de zeebodem, maar geen MH370
  2. Waarin verschilt deze zoekoperatie van de vorige?

    Na de vermissing is met vliegtuigen gezocht naar wrakstukken en, onder water, naar signalen van de zwarte dozen van het vliegtuig. Nog weer later is door een reeks schepen, waaronder van het Nederlandse bedrijf Fugro, de zeebodem in kaart gebracht en afgespeurd. De Indische Oceaan is daar op sommige plaatsen meer dan zes kilometer diep.

    Ocean Infinity heeft nu een nieuw Noors schip geleased, de Seabed Constructor, dat geldt als het modernste civiele onderzoeksvaartuig ter wereld. Het schip beschikt over een aantal ‘onderwaterdrones’ waarvan er maximaal acht tegelijk zelfstandig de zeebodem in beeld kunnen brengen, en onderscheid maken tussen zand of steen en stukken metaal, zelfs van klein formaat. De schepen van Fugro hadden ook zulke drones, maar die zaten met een lange kabel aan het schip vast en waren technologisch minder geavanceerd. Het Noorse schip zou zowel sneller als beter een stuk zeebodem kunnen bekijken.

    Drie bedrijven, waaronder ook Fugro, hebben in oktober 2017 de Maleisische regering een voorstel gedaan om door te zoeken.

    Ergens tussen Maleisië en Vietnam verloren luchtverkeersleiders het contact met vlucht MH370. Aan boord: 227 passagiers en 12 crewleden. De verhalen van de 239 inzittenden werden wereldwijd door lokale media verteld.
  3. Wie betaalt de nieuwe speurronde?

    Vooralsnog Ocean Infinity zelf; het opereert op zogeheten no cure, no pay-basis. Het krijgt van de Maleisische regering een bedrag dat met het afgezochte oppervlak (maximaal 25.000 vierkante kilometer) kan oplopen tot 70 miljoen dollar (57 miljoen euro), maar alleen als het toestel wordt gevonden. Tot nu is al 160 miljoen dollar aan de zoektocht besteed, door Maleisië, Australië, en China. De meeste inzittenden waren Chinezen.

    • Hans Steketee