Opinie

    • Maxim Februari

Onderschat de werking van testosteron niet

Op veler verzoek schrijf ik over seks. Dat wil ik helemaal niet, maar de lezeressen van deze krant vragen erom, ze soebatten, ze sturen vleiende briefjes met de verzekering dat ik de enige ben, de enige met kennis van zaken, ze verleiden me om mijn licht te laten schijnen op de lusten van de man. Ik moet zeggen dat ik niet helemaal ongevoelig ben voor die briefjes. Gooi dan ook nog Catherine Deneuve in de strijd en ik ben om.

Tot nu toe ben ik bij de MeToo-beweging uit de buurt gebleven. Het hele verhaal is wel duidelijk. Verkrachting is fout. Aanranding en intimidatie ook. En iedere vorm van machtsmisbruik moet worden bestreden. De akelige seksuele net zo goed als de akelige niet-seksuele variant: „Ik dwarsboom je carrière want je bent niet onderdanig genoeg.” Bah. Wat moet ik er verder nog over zeggen?

„Nee, Maxim, toe nou”, schrijven de lezeressen. Ze hebben haast en ik kan lezen dat ze hun wenkbrauwen ontevreden fronsen nu ik zo aan de oppervlakte van de materie blijf steken. Seks is een generatiekwestie, oudere mensen hebben er meer verstand van dan jongere, en dus zijn het de ervaren, ongeduldige vrouwen die me schrijven. „Toe nou, toe nou, we hebben het over subtielere kwesties. Leg jonge mensen maar eens uit dat seks niet altijd verloopt als gepland.” Ongeveer dus wat Catherine Deneuve in Le Monde schrijft: dat dingen zomaar fout kunnen gaan zonder dat ze verwijtbaar zijn. Dat avances soms onhandig worden uitgevoerd en dat zoiets geen misdaad is. Toe nou, schrijven de vrouwen. „En spreek vooral vrijuit over de mannelijke libido.”

Ja, ik ben me daar gek. In de krant zeker. Met al die burgerwachten die meelezen. Nee, dank u, ik houd mijn kennis over de mannelijke libido liever voor mezelf. Maar de vrouwen geven niet op, ze willen, willen, willen dat ik me uitspreek, en dus ga ik overstag. Zij het dat ik wel zo verstandig ben anderen in mijn plaats te laten praten. Transseksuele mannen, die de testosteronstoot niet toegediend hebben gekregen op hun dertiende, maar pas veel later. Mannen die op volwassen leeftijd alsnog in de mannelijke puberteit zijn beland en als volwassene kunnen vertellen hoe verbaasd je kunt staan van jezelf.

„En o, mijn god, ik werd zo geil, in vijf minuten, en mijn eerste gedachte was ‘mannen zijn heiligen’”

Eerst maar eens de vijftigjarige S., die op YouTube vertelt over de onverwachte neveneffecten van testosteron. „Onverwacht, met een flinke plens onderschatting erin. Het libido-gedoe is krankzinnig.” De veertigjarige Alan reageert instemmend. „Testosteron heeft niet alleen mijn libido dramatisch veranderd, maar ook de stijl ervan, om het zo maar te zeggen. Nu begrijp ik het volmaakt als ze zeggen dat mannelijke seksualiteit visueel werkt.” En dan S. weer: „Er wordt te weinig over de verschillen gepraat. Je hebt niet slechts die verhoogde drift, maar die wordt ook op een heel andere manier beleefd.”

Dit zijn geen mannen die excuses verzinnen voor aanranding of machtsmisbruik. Integendeel. Maar ze stellen tot hun verbazing vast dat ze zich vooraf niet konden inleven in het effect van de hormonen. „Mijn eerste injectie!”, roept de veertigjarige Nick. „Ik stak die spuit in mijn been en toen tsjktsjkboem, tsjkboem, tsjkboem, tsjktsjkboemboem, ik kwam tot leven, nee, echt, al die energie suisde door mijn lichaam en landde in mijn kruis, tsjktsjkboem, tsjkboemboem. En o, mijn god, ik werd zo geil, in vijf minuten, en mijn eerste gedachte was ‘mannen zijn heiligen’. Hoe houden ze deze energie binnen, en bespringen ze niet alles en iedereen? En ik dacht, o, wacht even, ze bespringen wel alles en iedereen!”

Zijn deze getuigenissen representatief? Misschien niet. Niet iedereen reageert zo tsjktsjkboem op hormonen. Na de puberteit neemt het effect ervan godzijdank ook af. En men leert zich beheersen. Maar de verhalen zijn toch interessant, omdat de mannen zich zo vreselijk verbazen over zichzelf. Je kunt eindeloos theoretiseren, studeren, debatteren – maar sommige dingen leer je alleen door de geleefde ervaring.

Wetenschappers mogen opiniestukken in de krant schrijven waarin ze beweren te weten hoe de wereld in elkaar zit en waarin ze gelijkheid naar voren schuiven als seksueel panacee. Want maken vrouwen niet ‘óók testosteron’ aan? Ja hoor. En is open ‘communicatie over instemming’ niet je van het? Absoluut. Het probleem is alleen dat miscommunicatie niet valt te vermijden als je niet eens verstaat wat je zelf zegt of doet. En dat gelijkheid onmogelijk is als er al zo’n groot verschil bestaat tussen jezelf en jezelf.

Op het duistere gebied van de seks, schrijven mijn Catherine Deneuvige lezeressen, leer je door schade en schande dat je je zelf niet kent, laat staan de ander. En of ik dat in de krant wil zetten. Oké, voor één keer doe ik braaf wat ze zeggen. Is het zo goed?

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.
    • Maxim Februari