Negen keer festivaltips voor Eurosonic

Showcasefestival Eurosonic heeft dit jaar Denemarken als focusland. Een beetje saai op papier, maar de line-up heeft daar geen last van.

Velvet Volume

Was het Europese showcasefestival Eurosonic in 2016 nog vooral het toneel voor softe, Oost-Europese dreampop, vorig jaar werd het festival met focusland Portugal al weer wat pittiger. Eurosonic is een etalage voor Europese popmuziek voor zowel fans als de industrie. Op verschillende locaties in de stad Groningen zijn overdag lezingen en debatten, en spelen in de avond acts die in hun thuisland al voet aan de grond hebben, maar in Europa vaak nog moeten doorbreken.

Het programma van Eurosonic is dit jaar gepeperd met artiesten die op de een of andere manier hun spierballen laten rollen: krachtige zangeressen, energieke bands en kloeke, doortastende do-it-yourselfers. En dat terwijl het focusland voor de editie van 2018 het op het oog weinig exotische Denemarken is. Een vlak en minstens zo saai land als het onze, is het vooroordeel. Maar dan nog kouder. Wie naar de line-up van het festival kijkt, ontdooit snel.

  1. Hoewel, niet als het aan Myrkur ligt, de eenvrouws black metalband van Amalie Bruun (33) uit Kopenhagen. Ze wisselt ijselijke krijszang en door toendra’s snijdende gitaarrifs a la Mayhem af met ingetogen, pastorale folk. De nadruk in Groningen zal op dat laatste deel liggen, en dat is goed nieuws: juist met alleen piano, haar zang en misschien een brommende draailier is ze op haar sterkst.

    Vrijdag 19 januari, Lutherse Kerk, 21:20


  2. En rock is er toch genoeg. Velvet Volume bijvoorbeeld, de spirituele opvolgers van Jack White’s White Stripes, die getuige zijn laatste single nu definitief aan de ouwelullenblues lijkt te zijn vergeven. De drie zussen Noa, Naomi en Nataja uit Aarhus spelen het soort rusteloze rock waar White zo goed in was, maar dan gretig en met lekker veel vuur. Tel daar het schmieren van Hole, de klappende ritmes van Queens of the Stone Age en een uitstekende live-reputatie bij op.

    Woensdag 17 januari, Huize Maas, 22:15

  3. Van nog iets noorderlijker komt Sigrid. De zangeres uit Ålesund, Noorwegen (21) heeft amper een ep’tje op haar naam, maar zit al op een dik platencontract en voert sinds deze week zelfverzekerd BBC’s Sound of 2018 aan. Natuurlijk grotendeels dankzij superhit ‘Don’t Kill My Vibe’, maar het wat steviger stuiterende ‘Strangers’ is ook een sterk argument voor haar succes. Hoewel ze bij de Britse zender vertelde over hoe haar liefde voor zingen ontvlamde toen ze in groep 7 Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’ vertolkte, heeft haar zomerse pop geen raggitaren, maar een buitengewoon aanstekelijke, elektronische ruggengraat.

    Woensdag 17 januari, Stadsschouwburg 23:00


  4. In eigen land gonst het afgelopen jaar de naam van Naaz (19), zeker sinds ze in de bescheiden Lima-tent op Lowands indruk maakte met haar springerige, poppy r&b. Ondertussen heeft de Rotterdamse met Koerdische roots met haar ‘Words’ op Spotify al acht miljoen streams gehaald. Benieuwd naar wie haar tracks zo krachtig heeft geproduceerd? Doet Naaz gewoon zelf, op haar slaapkamer.

    Vrijdag 19 januari, Huize Maas 20:45 en zaterdag 20 januari, Oosterpoort 22:00

  5. Ellis May, alter ego van Sophia Maj uit Kopenhagen (leeftijd onbekend), maakt dromerige, beklemmende elektropop. Je haren gaan er soms van overeind staan, zo desolaat klinkt de zangeres soms. Maar de neiging tot het mee laten voeren op de gedempte beats en subtiele samples overheerst. Voor wie van Portishead en de donkere kant van Eefje de Visser houdt.

    Vrijdag 19 januari, Grand Theatre, 22:15

  6. Ook de Belgische zanger Tamino (21) fleurt op van de schaduwen. Het zingen kreeg hij mee van zijn Egyptische opa, en zijn Belgische moeder. Tamino, voluit Tamino-Amir Moharam Fourad, houdt het live voor sommige nummers bij alleen een zacht tokkelende gitaar, en zijn ijzersterke stem die wel wat aan Jeff Buckley doet denken. Na grote festivalconcerten in eigen land, zoals Rock Werchter en Pukkelpop, is nu de rest van Europa aan de beurt. Nederland overwint hij dit jaar in elk geval, met shows in Eindhoven, Nijmegen, Utrecht en op festival Down the Rabbit Hole.

    Donderdag 18 januari, Stadsschouwburg 21:25

  7. Het kan nog donkerder. Inktzwart is de black metal van Auðn uit IJsland. De band komt uit het kleine stadje Hveragerði, 2300 inwoners, waar regelmatig lichte aardbevingen zijn. Auðn is afzondering gewend, en de groep houdt zich zelfs een beetje afzijdig van de toch al afzijdige, maar van talent blakende IJslandse metalscene. Zelfs daar zijn ze buitenbeentjes, en dat zegt wel iets over de aanpak van hun geluid: doordacht en nergens afgeleid van de mooie, melodieuze onderstroom in de withete songs.

    Donderdag 18 januari, Machinefabriek 21:05

  8. Het internationale octet Superorganism is weird. Echt, heel erg weird. Cartooneske popmelodietjes, achteroverleunende zanglijnen, rammelende samples en kleurrijke synths - de knutselwerkjes kwamen zomaar online, werden opgepikt door grote playlists op Spotify en niemand wist precies wie of wat erachter zat. Dat leverde weer geruchten op die op zichzelf net zo kleurrijk zijn: Damon Albarn zou erachter zitten, of een 17-jarig Japans meisje. Ze haalden er in elk geval London Calling, en de BBC Sound of 2018-lijst mee. Wat zou het ook wie die heerlijke hooks precies maakt, Superorganism is… Superorganism.

    Vrijdag 19 januari, Machinefabriek 20:00

  9. Misschien wel het meest originele geluid is dat van Zeal & Ardor. Het soloproject van de Zwitserse Manuel Gagneux stond vorig jaar tot zijn verbazing in Nederland al op festivals van naam, als Best Kept Secret en Roadburn. Zijn onwaarschijnlijke mix van elektronica, metal, slavenliederen en delta blues was bedoeld om hooguit door wat vrienden beluisterd te worden, maar werd opgepikt en op stel en sprong stelde hij een live-band samen. Nieuwe songs zijn er sindsdien nog niet van gekomen, maar wat er aan muziek is, blijkt ook live energieke, drijvende muziek waar de duivel trots op zou zijn.

    Woensdag 17 januari, Huize Maas 01:15 en donderdag 18 januari, Vera 01:15.

    • Peter van der Ploeg