Recensie

Godard als een slissende intellectueel

Le redoutable documenteert het begin van Jean-Luc Godards maoïstische fase en maakt die belachelijk met wat belegen grappen.

Louis Garrel en Stacy Martin in Le redoutable.

Hoe meer fan je bent van Jean-Luc Godard, hoe slechter je Le redoutable zult vinden. De film van Michel Hazanavicius (The Artist) speelt zich af rond de studentenprotesten van mei ’68 en portretteert Godard als een arrogante, ziekelijk jaloerse man. Le redoutable begint met de opnames van het in alle opzichten radicale La chinoise (1967), het moment waarop de 37-jarige regisseur de 19-jarige actrice Anne Wiazemsky ontmoet, op wier memoires de film is gebaseerd. Ze krijgen een relatie en de in een artistieke impasse zittende Godard laaft zich aan haar revolutionaire medestudenten.

Hun engagement geeft hem het idee om nog politiekere films te maken. Het feit dat hij steeds dogmatischer en militanter wordt, leidt tot een crisis die tot barsten komt in een rit terug vanaf het filmfestival van Cannes, dat Godard en Truffaut in 1968 stillegden uit solidariteit met de studentenrevolte. Als Wiazemsky vervolgens meedoet aan een ‘ordinaire’ speelfilm terwijl hij een politieke film in Praag maakt, wordt het ook een relatiecrisis.

De vorm van Le redoutable is die van de godardiaanse collage, een pastiche waarin al Godards stijlkenmerken opduiken: citaten op muren, hoofdstuktitels, botsende primaire kleuren, woordgrapjes, in camera kijkende acteurs, et cetera.

Zijn fans vereren hem als een cinefiele god. Vijf redenen waarom Godard zo invloedrijk is.

De film documenteert de overgang naar zijn maoïstische fase en maakt die vooral belachelijk. Louis Garrel speelt Godard als een slissende intellectueel, een poseur die de studenten al snel beu is. Wiazemsky komt vooral over als onbenullig wicht, terwijl zij vrij invloedrijk was in die periode. Lachen om de pretenties van Godard mag natuurlijk en is misschien zelfs gezond maar de running gag waarin zijn bril steeds kapotgaat is een beetje belegen. Toch is het een leerzame film, al was het maar omdat hij misschien nieuwelingen overtuigt eens een film van de meester te gaan zien. Dit kan in Filmmuseum Eye, dat vijf van zijn jarenzestigfilms vertoont, waaronder La chinoise met Wiazemsky, door velen gezien als zijn beste periode.

    • André Waardenburg