Etalage van Nederlandse arthouse

IFFR Directeur Bero Beyer noemt IFFR „het ideale lanceerplatform” voor Nederlandse films. Sterk is dit jaar de documentaire over de mislukte restauratie van het schilderij ‘Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III’.

Beeld uit Saskia Diesings Dorst met Simone Kleinsma (links) en Elise van ’t Laar.

Onder IFFR-oprichter Hubert Bals was de relatie met de Nederlandse filmwereld ijzig, onder directeur Rutger Wolfson trad de dooi in, inmiddels is IFFR ook de internationale uitstalkast van Nederlandse arthouse. De huidige directeur Bero Beyer voegt er dit jaar ook een Rotterdams filmprogramma aan toe. „IFFR is voor Nederlandse films het ideale lanceerplatform, full stop”, zegt hij. „In Cannes of Berlijn zoeken ze je echt niet op in een bijprogramma, daar draait het om Haneke. In Rotterdam is de buitenlandse pers wel benieuwd naar Nederlandse films.”

Niet iedereen zag het licht: zo koos regisseur Nanouk Leopold dit jaar met Cobain voor een wereldpremière op de Berlinale, in het bijprogramma Generation 2018. Debuutfilm La Holandesa van Marleen Jonkman ging vóór IFFR naar Toronto: een visueel knappe, wat brave roadmovie waarin Rifka Lodeizen als Maud haar druiloor van een man loost om onderweg in Chili in het reine te komen met haar kinderloosheid. Daartoe ontvoert ze min of meer het jochie Messi.

Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich Possessed van de idealistische beeldenstormers van Metahaven, de Nederlandse inbreng bij de Tiger Awards. Bouwvallen, jonge mensen met maskers: een statement over verbinding in tijden van sociale media en eerder videokunst dan film.

Saskia Diesing komt na haar sterke debuut Nena met het wat minder sterke Dorst, waar Coco zich aan het sterfbed tracht te verzoenen met haar stuurse, afhoudende moeder.

Het acteren overtuigt niet altijd, en evenmin bij An Impossibly Small Object, waar regisseur David Verbeek zichzelf wellicht uit kostenoverwegingen castte. Als fotograaf straalt hij weinig in deze verder intrigerende, meditatieve en autobiografisch getinte film. Het Chinese schoolmeisje Xao-Jan is geobsedeerd door klasgenootje Hao-Hao, tot hij verhuist. De fotograaf had als kind net zoiets: soms ontmoet je iemand die als een zwart gat al je aandacht opslurpt. Emotionele onthechting is het blijvende litteken.

Wat is jouw favoriete film van 2017? Doe mee met de NRC Filmwedstrijd en win kaarten voor de NRC Filmdag

Sterk is de documentaire The End of Fear, Barbara Vissers terugblik op de mislukte of zelfs malafide restauratie door Daniel Goldreyer van het in 1986 vernielde schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III van Barnett Newman. Opgeworpen vragen over auteurschap en authenticiteit blijven open. Uit Rotterdam komt het boeiende Sleutelaar is hier met de herondekte ‘bijna-schrijver’ Hans Sleutelaar, een sleutelfiguur in de Rotterdamse literaire scene van spartaans realisme van Cor Vaandrager tot Jules Deelder.