Recensie

Een verkwikkende dag op aarde

Natuurdocumentaire ‘Earth: een Onvergetelijke Dag’ is een kampvuurfilm: een hoop smeulende sintels waar je vredig naar staart om weg te dromen.

Earth: een Onvergetelijke Dag toont hoe mooi die planeet van ons is.

Een onvergetelijke dag? Deze natuurdocumentaire van de BBC ben je al na tien minuten vergeten. En dat is goed zo, want Earth: een Onvergetelijke Dag is een kampvuurfilm. Dat wil zeggen: zonder verhaal, les of betekenis, eerder een hoop smeulende sintels waar je vredig naar staart om weg te dromen.

Wat gebeurt er zoal? De zon komt op, de zon gaat onder. We scheren door oerwoud, savanne en Zuidpool. Pinguïns waggelen, leeuwen besluipen, staartroggen zweven, stokstaartjes staren. Toch mooi, die blauwe planeet van ons.

Een beeldstamppot als Earth volgt welbewust één menselijke slaapcyclus, zo luidt mijn hypothese. Na drie kwartier brengen ze je in een soort diepslaap. En verdomd, dat klopt ook hier. Rond minuut 45 glijdt de camera plots de zee in, met potvissen en tranceachtig koorgezang. Die potvissen gaan zelfs verticaal hangen „voor een middagdutje”, fluistert verteller Thom Hoffman. Op land blijkt een luiaard dan „bijna in coma”.

Daarna begint het ontwaken. Het tempo van Earth zet aan, met beelden van leeuw, zebra en grijze langoer, waarna we op minuut 75 hardhandig uit onze sluimer worden geschud door een horrormix van onweer, hyena en haai: „De nacht kan van elke vreemde een dodelijke vijand maken!” Je rekt je verkwikt uit na een zeer vergetelijke, maar verkwikkende anderhalf uur.