Recensie

Absurde en preutse buddyfilm vol loze oneliners

Komedie ‘Father Figures’ is een allegaartje van genres en sketches. Soms leuk, maar vooral overbodig.

Owen Wilson en Ed Helms spelen tweelingbroers die op zoek zijn naar hun vader in Father Figures.

Op sociale media ging afgelopen week een foto rond van een dansend paar in de illustere New Yorkse seventies Club 54: hij gekleed in een doorzichtige plastic jurk, zij topless boven een gouden glitterrok.

Op een of andere manier is het moeilijk voorstelbaar dat de makers van Father Figures dit soort beelden voor ogen hadden toen zij moeder Glenn Close een verleden meegaven als libertijns discomeisje (‘Het waren de jaren zeventig weet je’). Daar is hun film veel te preuts voor. Maar het was waarschijnlijk de snelste scenarioweg om twee volwassen en totaal verschillende tweelingbroers in een roadmoviesetting op weg te sturen om hun vader te vinden.

Father Figures wekt de indruk alsof hij eigenlijk bedoeld was voor acteursduo Ben Stiller en Owen Wilson, maar dat ze toen Ben Stiller niet konden krijgen en daarna de rest begon te imploderen.

Het resultaat is een soort absurde buddyfilm waarin de verkrampte veertiger (Ed Helms) en de seksgod (Owen Wilson) nader tot elkaar komen. Een allegaartje van genres en sketches, waar je af en toe pardoes van in de lach schiet, maar die een groot gevoel van overbodigheid uitstraalt, omdat hij zelfs in z’n soort niets doet wat beklijft. Zelfs de onelinertjes over vaderfiguren en vaderschap, waar het getuige de titel toch om draait, klinken als lege gelegenheidsargumenten.