Sjinkie Knegt steelt de show in Dresden

Mannen

Sjinkie Knegt blonk uit in Dresden. Met drie afstandszeges verzekerde Nederlands beste shorttracker zich van de Europese titel. Een maand voor de Winterspelen lijkt Knegt er goed voor te staan.

Nederland op weg naar de winst in de finale van de relay, met Daan Breeuwsma (17) en Sjinkie Knegt (2), voor de Russen Denis Ayrapetyan (12) en Semjon Jelistratov (7). Foto Filip Singer/EPA

Drie afstanden, drie keer goud en vroegtijdig zeker van zijn derde Europese allroundtitel shorttrack: Sjinkie Knegt (28) domineerde op de EK in Dresden. Het was, in de woorden van zijn coach Jeroen Otter, de „Sjinkieshow”. Dit toernooi was een van de meest glansrijke afleveringen tot nu toe.

De slotdag: een fenomenale rit

Met een haarscherpe bocht rijdt Knegt iedereen op een hoop in de finale van de 1.000 meter. De kwartfinale op deze slotdag was rommelig geweest, in de halve finale had hij geluk gehad dat de scheidsrechters hem toevoegden aan de finale ondanks zijn derde plaats. In de finale is hij weer de oude, rijdt ijzersterk en heeft zelfs nog de tijd om rustig achterom te kijken.

De derde Europese allroundtitel is nu al binnen. In de afsluitende superfinale kan hij zijn Israëlische trainingsmaatje Vladislav Bykanov nog aan zilver helpen in het klassement. „Fenomenaal”, noemt Otter de 1.000 meter van Knegt. Even later is hij in de relay ook weer van onschatbare waarde voor de Nederlandse ploeg, die goud wint.

Het succes van Knegt is goed voor het vertrouwen, zegt Otter op een bankje in de catacomben van de EnergieVerbund Arena, terwijl voor de zoveelste keer het Nederlandse volkslied klinkt in de hal. „Maar de planning was niet gericht op deze EK. Het móét nog beter volgende maand”, blikt de coach vooruit op de Winterspelen in Zuid-Korea.

Het weekend voor de EK: de lies

Een week eerder tijdens de NK in Heerenveen was het beeld een stuk minder rooskleurig. Even is Knegt uit balans in de laatste bocht van de 500 meter, op de slotdag van de NK. Zijn linker schaats komt te dicht bij de rechter in de buurt. Zijn gezicht vertrekt, terwijl zijn rechter been van het ijs omhoog wordt geworpen, als bij een stripfiguur die over een bananenschil uitglijdt. Op zijn billen komt hij over de streep.

Bij die val verrekt hij – blijkt later – zijn lies. Op dat moment wil hij een einde maken aan zijn NK. Waarom doorgaan, een week voor de EK, een maand voor de Winterspelen? Zo’n toernooi tussen vrienden heeft in een olympisch jaar voor een shorttracker als Knegt weinig toegevoegde waarde. Rondjes rijden op het middenterrein van Thialf, waar ze al zo vaak trainen. Treurige entourage, een ‘moetje’ noemt hij het, en met hem meer Nederlandse toppers.

Coach Jeroen Otter wil dat Knegt doorgaat, ook al vindt die het zelf onzinnig. Na de 1.000 meter stapt hij definitief uit. Nieuwssites koppen over de ‘zorgen’ om Knegt. Het is immers niet lang meer tot de Spelen en hij, wereldkampioen in 2015, Europees kampioen in 2012 en 2015 en winnaar van olympisch brons op de 1.000 meter in Sotsji, is de belangrijkste Nederlandse troef in Zuid-Korea.

De nieuwskoppen veranderen na geruststellende woorden van Knegt zelf. Uit een echo – voor de zekerheid – zou een dag later blijken dat er niets ernstigs aan de hand is.

Eerste finaledag: tweemaal goud

Op zaterdag verzekert hij dat alles in het teken staat van de Winterspelen, maar dat hij de spanning daarvan nog niet zo voelt. „Zou niet best zijn als ik vier weken van tevoren al zenuwachtig was.”

Het EK is sportief gezien het laatste meetmoment voor de Winterspelen, zo ziet hij het ook het liefst: drie goede races en dan ziet hij wel. „Ik ga me niet blind lopen staren op een Europese titel.” Hij vindt het jammer dat twee belangrijke concurrenten, de Hongaarse broers Shaoang en Sandor Liu, alleen op de relay (aflossing) meedoen.

Maar in tegenstelling tot de NK – „dat ging ook nérgens over” – is dit in ieder geval een wedstrijd op niveau. Vlak voor de start van de finale op de 1.500 meter wordt het publiek in Dresden tot stilte gemaand. Knegts dochter Myrthe kirt in de armen van moeder Fenna rustig door, het geluid galmt door de ijshal. Op het gezicht van Knegt verschijnt een glimlach.

Overtuigend rijdt Knegt naar goud op de eerste afstand van de EK. Aangemoedigd door een vak gevuld met ruim twintig familieleden en vrienden uit Bantega, het Friese dorp met zo’n zeshonderd inwoners waar hij vandaan komt. De groep was donderdag om middernacht in een touringcar gestapt en had de nacht doorgehaald.

Vrijdag, toen Knegt zonder enige moeite door de voorrondes kwam, vormde zijn aanhang een aanzienlijk deel van het totale publiek in de ijshal. Knegt had zich die dag bij vlagen „dood verveeld”, als hij weer eens moest wachten op juryleden die nog bezig waren met de race ervoor. Het gapen voor zijn races was oprecht.

Juichend over finish op 500 m

Ook de 500 meter wint Knegt. In tegenstelling tot de 1.500 meter komt hij nu wel juichend over de streep. Het hielp wel dat hij in een direct duel meervoudig olympisch kampioen Viktor An versloeg en bijna met hem speelde: elke ronde op kop een opening bieden en dan de deur dichtdoen.

Het toont de progressie van Knegt, die vier jaar geleden tijdens de Olympische Winterspelen van Sotsji duidelijk de mindere was van de Russisch-Koreaanse shorttracklegende.

De 500 meter vindt Knegt ook een mooie afstand, ook al is het nog steeds zijn minste, zegt hij. Maar een tijd van 40,5 seconden zoals in de kwartfinale, terwijl hij op kop reed? Daar verbaasde hij zichzelf mee en ook zijn coach Jeroen Otter.

    • Frank Huiskamp