Column

Domweg gelukkig met sigaret en kroket

David Koetsier is huisarts op het Waterlandplein in Nieuwendam-Noord, een buurt in Amsterdam die bij de bouw in de jaren zestig al armoedig was. Ik was bij hem om over zijn antirookcampagne te praten – dat de pont over het IJ nu rookvrij is komt door hem – en na afloop kregen we het over het grote aantal snackbars vlak bij zijn praktijk. Je koopt er een pizza voor vijf euro, een grote kapsalon voor vier euro en een burger voor twee. En hij maar aan zijn patiënten uitleggen dat je ziek kunt worden van te veel vet en een te zwaar lijf. Wat zou hij de eigenaars van al die snackbars graag overhalen om ook iets van sla en tomaten in het aanbod op te nemen. Al was het maar om de klanten aan het denken te zetten.

Ik ben in Nieuwendam-Noord opgegroeid en afgelopen zaterdag fietste ik naar het Waterlandplein om weer eens te kijken hoe het daar was. De galerijflats zijn gesloopt en vervangen voor hippe woontorens, de winkels zijn vernieuwd, en ik stelde me voor dat het er mede door al die snackbars druk en gezellig zou zijn.

Maar wat ik zag was heel wat anders. Steakhouse? Gesloten. Emos Döner & Kebab? Geen klant te bekennen. Halal Fried Chicken? Ik tuurde door het raam naar binnen. Ja, er brandde toch licht en in de keuken waren twee vrouwen in de weer met dozen. Een van hen kwam me opgewekt tegemoet toen ik naar de balie liep en legde de menukaart voor me neer. „Goedemiddag, mevrouw. Wat kan ik voor u doen?” Ik zei dat ik kwam om over de missie van dokter Koetsier te praten en zij begon over haar dochter van zestien die tachtig kilo woog en eindelijk had besloten op dieet te gaan. Ze at alleen nog maar sla.

Toen kwamen er twee kinderen binnen, een jongen en een meisje, veertien jaar. Ze bestelden een portie tenders met een frietje, twee euro vijftig, en gingen zitten. Het was kwart voor twee en ze vertelden dat ze zo voor het eerst gingen werken, vakkenvullen bij Albert Heijn. Ze wisten nog niet wat ze zouden verdienen, maar ze dachten iets van twee euro tachtig per uur. Wat gingen ze met dat geld doen? De jongen: „De helft aan mijn moeder geven, de helft sparen.” Als hij groot was wilde hij naar Turkije, waar zijn ouders vandaan kwamen, en een zaak beginnen. En het meisje? Bij haar ging ook de helft naar haar moeder, van de rest wilde ze later naar Amerika, studeren.

De drukte die ik op het Waterlandplein had verwacht, vond ik verderop op het Buikslotermeerplein, bij het eindstation van de Noord/Zuidlijn die deze zomer opengaat. Daar zaten de mensen op verwarmde terrassen te roken en broodjes kroket te eten. Het draaiorgel speelde, de bloemenman prees zijn tulpen aan en iedereen leek domweg gelukkig te zijn.

Jannetje Koelewijn (j.koelewijn@nrc.nl) vervangt Jutta Chorus.