Recensie

Dans via een nogal warrig en onduidelijk traject

Dans ‘Speak Up!’ van choreograaf Alida Dors is ook dit keer een mix van hedendaagse dans, hiphop, zang en tekst. Naar samenhang tussen de dansscènes is het helaas gissen.

‘Speak Up!’ is een mix van hedendaagse dans en hiphop. Foto Jean van Lingen

Een pleidooi voor de liefde, méér liefde, altijd liefde, „Sempre l’amore”. Aan het einde van de voorstelling blijkt dat de boodschap van Speak Up!, de nieuwe choreografie van Alida Dors. Daarmee kan de toeschouwer natuurlijk niet anders dan instemmen.

Maar de aanloop naar dat hoopvolle, blije slot, waarbij in samenzang het vertrouwen wordt uitgesproken dat wij door God beschermd zullen worden, voert langs een nogal warrig en onduidelijk traject.

Net als in haar vorige productie True Colors, over de invloed van sociale media op onze omgangsvormen, werkt Dors samen met het muziektheatercollectief Silbersee, en ook deze voorstelling is een mix van hedendaagse dans, hiphop, zang en tekst, al was dat laatste element in True Colors nadrukkelijker aanwezig.

In Speak Up! zijn het losse woorden en korte zinnen die worden gesproken, gezongen en soms operatesk gegalmd door de twee klassiek geschoolde zangers, Carla Nahadi Babelegoto en Maciej Straburzynski. Een gesproken variant van de graffiti op de stalen platen die langs de zijkanten van de speelvloer hangen.

Gissen naar samenhang

Naar samenhang tussen de dansscènes blijft het helaas gissen. De soundscape van componisten JacobTV en DJ Lovesupreme zorgt voor enige verbinding. Langzaam ontwikkelt die zich van duistere, onheilspellende klanken met trage, doffe beats naar, uiteindelijk, een uptempo samenzang. De weinig opzienbarende groepsdansen en soli laten geabstraheerde verwijzingen zien naar geweld en kuddegedrag, maar ook naar een tribale initiatierite en sjamanistische bezwering.

Foto Jean van Lingen

Een hedendaags ritueel noemt Dors het, een wegingsmoment waarin mensen hun eigen gedrag onder ogen zien. Iets van een uitdrijvingsritueel heeft de voorstelling ook wel, maar het lijken vooral losse flodders.

Choreografie en dramaturgie zijn gewoon te zwak. Op zichzelf valt Dors’ streven naar kruisbestuiving met andere theatervormen toe te juichen, maar sterkere concentratie op een combinatie van hiphop en hedendaagse dans is waarschijnlijk een zinvollere weg naar verdere ontwikkeling van haar talent.

    • Francine van der Wiel