Opinie

    • Opiauteur

Hulpverleners moeten bij ‘verwarde’ patiënten wachten tot het misgaat

Brief

Huisarts Iris Meis reageert op de noodkreet van Rotterdamse korpschef Frank Paauw over verwarde mensen.

Frank Paauw, korpschef politie Rotterdam. Foto Olivier Middendorp

Als huisarts in een wijk met ook de nodige psychosociale problematiek en een goed functionerend wijkteam wil ik het volgende kwijt over verwarde personen.

Door de wetten die onze autonomie en privacy beschermen staan we als welwillende hulpverleners die wel aan huis komen vaak tegen onze zin en de zin van liefhebbende familieleden in, te wachten langs de zijlijn totdat het ‘mis gaat’. Want pas dan kunnen de GGZ instellingen handelen tegen de wens van de patiënt. En ja, ook de verwarde patiënt die door zijn aandoening niet ziet hoe hij maatschappelijk teloor gaat, slaapt het liefst in zijn eigen bed. Daarnaast slikt hij het liefst geen pillen, zeker als het al best een hele tijd goed met hem ging en de begeleiding vanuit de GGZ is afgerond. Als eerstelijn zijn we er dan om vroege signalen van ontregeling op te pakken en ernaar te handelen, maar zoals boven beschreven dus met de handen op de rug. En als we dan vroegtijdig hernieuwde GGZ bemoeienis willen mogen we door alle bezuinigingen netjes achteraan in de wachtrij aansluiten met onze patiënt.

De keren dat ouders door de GGZ geadviseerd wordt de politie in te schakelen bij dreigend geweld, omdat de patiënt nog niet verward genoeg is om met een IBS of RM op te nemen blijven knagen. Omdat de wetgeving ter bescherming van onze autonomie en privacy er niet voor niets is, zit er niets anders op dan de bezuinigingen in de GGZ terug te draaien en te zorgen voor voldoende passende leefgroepen en veel kortere wachttijden voor passende hulp. Door de huidige schaarste wordt er veel te veel risico genomen.

, huisarts te Heerlen
    • Opiauteur