Column

Omgekeerd jongensboek

Piet Velthuizen, ooit ’s lands grootste keeptalent, is terug in Nederland. Terug van buitenlandse avonturen die hem naar de afvoerputjes van het internationale voetbal – Hapoel Haifa in Israël en Omonia Nicosia op Cyprus – brachten. Hij houdt sinds deze week zijn conditie op peil bij het tweede elftal van Vitesse. Zonder uitzicht op een contract. Op zijn eerste training op Papendal waren nul supporters afgekomen. Het zou me zijn ontgaan als ik er niet over was gebeld door verschillende journalisten die me vertelden dat Piet een montere en afgetrainde indruk had gemaakt. Zo had hij veel lol met de eveneens diep gevallen Alexander Büttner – de twee spreken elkaar aan met ‘Binkie’ – maar hoe het echt met hem ging bleef onduidelijk omdat Piet van Vitesse niets mocht zeggen.

Die van Voetbal International Pro, een website met ‘premium content’ die alleen toegankelijk is voor abonnees van het weekblad Voetbal International, vroeg of ik zijn conclusie deelde dat hier sprake was van ‘een omgekeerd jongensboek’.

Ervan uitgaande dat het in een omgekeerd jongensboek eerst goed gaat met het hoofdpersonage, waarna hij door eigen toedoen en allerlei ongewilde avonturen in de ellende belandt, kon ik niet anders dan ‘ja’ antwoorden. Goed beschouwd was het een wonder dat Piet ‘het buitenland’ had overleefd.

Vooral Israël vond ik net iets te veel jongensboek voor iemand die tijdens zijn eerste buitenlands avontuur – bij het Spaanse Hércules Alicante – gek werd van heimwee en ’s avond skypete met zijn hond, die hij had moeten achterlaten in Nijmegen.

Voor journalisten was Piet Velthuizen een feest, we gebruikten hem allemaal om verhalen op te leuken. Piet stemde op de Partij voor de Dieren omdat hij thuis een wandvullend aquarium met tropische vissen had; Piet trok op verzoek zijn kleren uit om te poseren in zijn vijver met karpers; zijn favoriete boek was De griezelbus van Paul van Loon en op weg naar de trainingen draaide hij tien keer achter elkaar ‘Ga maar weg’ van Jannes in zijn Porsche. Nadat zijn huis afbrandde keepte hij een paar dagen later gewoon tegen NAC in Breda waar ze hele wedstrijd zongen dat er bij hem een piemel in moest. Piet Velthuizen gaf ze de middelvinger en zei: „Daarvoor heb ik het allemaal niet overleefd.”

Voor een omgekeerd jongensboek vond ik meetrainen met het tweede van Vitesse een prachtig einde, er lopen op de bijvelden van Papendal wel meer omgekeerde jongensboeken, maar Piet Velthuizen kennende komen er nog wel wat hoofdstukken bij. Als hij alles heeft belegd in bitcoins ga ik huilen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.