opinie

    • Georgina Verbaan

Programma

Georgina Verbaan

Tromgeroffel. Het soort dat de opening van een grootse tv-show aankondigt. Het beeld is zwart, een kleine gouden stip vliegt als een bromvlieg in een stolp over het scherm, de trommels, de membranen van de trommels, ze vibreren, vuren klanken af die alleen een hart opvangen kan, het hart van de toeschouwer, het publiek, het hart schudt en wordt groter, net als de stip op het scherm, die nu een bal is en cilindrisch begint rond te vliegen, de trommels gaan knappen, het hart staat op springen, de bal gaat harder en harder en is met het oog niet bij te houden, tot hij uiteen spat én…

Een technicolor droomstudio met een van kleur verspringende showtrap onthuld!

„Dames en heren, jongens en meisjes”, klinkt een wervende diepe mannenstem, „buiten is het akelig, maar binnen is het een rommeltje! Hier dansen breedlachende pinguïns met hoedjes op – kijk daar zijn ze! –, glibberen fluorescerende slangen langs onze showtrap naar beneden – welkom heren! – en is het publiek veroordeeld dit alles verlamd gade te slaan! Het wordt een wáán-zin-ni-ge eeuwigheid! Mag ik een denkbeeldig applaus voor de man die weinig kan, maar dit alles tóch mogelijk heeft gemaakt, de man die in cirkels lopen tot kúnst verhief en u al meer dan dertig jaar in tó-tá-le verwarring gevangen houdt – waar een klein mens toch groot in kan zijn – … Dames en heren…” Trommels. „Hier is-ie dan: George Clooney!”

Een rijtje pinguïns blaast op kleine trompetjes ‘Tadááh!’

Stilte.

Daar verschijnt hij. George Clooney. Twee turven hoog, zwetend als Ron Brandsteder

Pre-oerknalachtige stilte. Zo’n stilte waarin je zelfs geen speld kan horen vallen omdat er geen spelden zijn en er ook niets is om op neer te komen. De slangen blijven in hun rol en hebben zich verlekkerd verzameld als een krans van moordlustige koppen aan de rand van het scherm. In het midden is de showtrap te zien. Een volgspot glijdt eroverheen om George te zoeken. „Zo kennen we George, hij geeft nooit thuis. Haha!” giert de stem. Hij schraapt zijn keel. „Hier is-ie dan écht; George Clooney!” De slangen kijken nog eens extra moordlustig naar de toeschouwer in afwachting van wat komen gaat, maar het duurt lang. Eén slang laat zijn grimas vallen en kijkt achterom om te zien waar hij blijft.

„Sorry, hoor. Sorry. Ik was… Nou, maakt niet uit, even kijken hoor…” Bovenaan de trap verschijnt hij. George Clooney. Twee turven hoog, zwetend als Ron Brandsteder. Hij draagt dozen en mappen. Dan lijkt hij zich bewust te worden van waar hij staat, zijn lichaam bevriest, zijn ogen schieten in paniek van de toeschouwer naar de slangen – die zich allemaal in afwachting naar hem hebben omgedraaid – en dan naar de pinguïns. De kleinste laat zijn trompet zakken en maakt met zijn hoofd een gebaar van ‘kom op’. „Oh ja.” George zet een stap en lazert in volle vaart van de trap af en landt tussen papieren en foto’s uit de dozen en mappen op de studiovloer. Lachend als iemand die wil huilen herstelt hij zich en pakt een papiertje van de grond. „Laten we beginnen.” Hij kucht en begint voor te lezen. „I should just jump at them, like a wild animal, I thought. But I didn’t. With my nails pulled back in my paws, I sat waiting. Scared.” Een dikke pinguïn roept „Dit is wel héél random George!” „Ja, sorry. Wacht, ik heb hier nog iets, wat is het?” Hij pakt een foto van de grond. „Iets in de flat. Het is wel heel korrelig.” Rechts van hem komt een beer aangelopen op clownsschoenen. Hij speelt de vlooienmars op een accordeon. De stem klinkt: „Jaaaa, we hebben weer een vol programma hoor!” Lachband.

    • Georgina Verbaan