Recensie

Boze tieners op de vlucht voor de echte wereld

Serie De hilarische Britse serie The End of the F***ing World volgt twee buitenbeentjes die het beste – en het slechtste – in elkaar naar voren halen.

Jessica Barden en Alex Lawther in The End of the F***ing World Netflix

The End of the F***ing World doet niet aan tijdrekken. Binnen vijf minuten zijn de zeventienjarige hoofdpersonen neergezet. Alyssa (Jessica Barden) is boos op haar school, haar moeder en de wereld. De één na de andere lompe opmerking floept uit haar mond. James (Alex Lawther) vindt het juist moeilijk om zichzelf uit te drukken. Met emoties kan hij niks. Hij stak zijn hand ooit in de frituurpan omdat hij eens iets wilde voelen. Oh, en James wil Alyssa vermoorden („Ik denk dat ik een psychopaat ben”).

Maar de buitenbeentjes in deze Britse serie blijken ook veel dingen gemeen te hebben. Ze komen uit gebroken gezinnen en haten eigenlijk alles – van smartphones tot hun klasgenoten. Ze vervelen zich, hangen wat rond, en besluiten er vandoor te gaan. In een voice-over zegt James: „Ik had geen idee waar we naartoe gingen of wanneer ik haar zou doden. Maar ik sloeg mijn vader in het gezicht en pikte zijn auto. Dat leek me een goed begin.”

In de eerste afleveringen doet schrijver Charlie Covell geen enkele moeite om sympathie te wekken voor de protagonisten: James en Alyssa worden door haar neergezet als verschrikkelijke tieners die verschrikkelijke dingen doen. Niet iedere kijker zal zin hebben om de twee te volgen in hun avontuur.

Wie besluit door te gaan, krijgt een serie voor de kiezen vol droge humor en pijnlijke, soms gewelddadige situaties. Gaandeweg komt er wat meer menselijkheid; Covell geeft de personages op een knappe manier een diepere laag. Dat doet ze zonder verstrikt te raken in sentiment of om de feiten heen te draaien. Je begint te begrijpen waarom James en Alyssa zijn wie ze zijn, maar de schrijver praat hun gedrag niet goed.

In acht afleveringen van ongeveer twintig minuten wordt op een zeer effectieve manier een coming-of-age-verhaal gebracht over twee verloren zielen die het beste – en het slechtste – in elkaar naar voren halen.

The End of the F***ing World is een verfilming van een strip en lijkt vooral beïnvloed door filmmakers uit de VS. De stijl Quentin Tarantino komt vaak terug, niet alleen op het gebied van de dialogen, maar ook in de montage. Zo springt het verhaal soms heen en weer in de tijd. Andere momenten doen denken aan een gevoeliger regisseur als Wes Anderson: tijdens sommige shots lijkt het even alsof we oudere versies van de kinderen uit Moonrise Kingdom door het bos ziet lopen.

De soundtrack bevat, naast nieuwe composities van Graham Coxon (Blur), veel Amerikaanse pop uit de jaren 50 en 60 en countrymuziek. Zo krijgt de serie, die zich afspeelt in het nu, een tijdloos aspect.

De serie wordt gedragen door de twee hoofdrolspelers. Lawther weet de verwarring in het hoofd van James met weinig woorden en een verloren blik naar voren te brengen, terwijl Barden de gevoelige kant van haar hondsbrutale personage in de tweede seizoenshelft steeds meer ruimte weet te geven.

The End of the F***ing World gooit geen deur open naar een tweede seizoen, iets wat reguliere Netflix-series meestal wel doen (dit is een samenwerking met de Britse zender Channel 4). En stiekem hoop je dat het hierbij blijft. Sommige verhalen hebben geen vervolg nodig.

De soundtrack

    • Thijs Schrik