Recensie

Zongedroogde, sensuele doom uit Lissabon

Portugezen en melancholie, het is bijna een cliché. Sangue Cássia, het derde album van Sinistro uit Lissabon, loopt over van dat typische gevoel van saudade – heimwee, verlies, verlangen, liefde. En hoewel de band muzikaal meer gemeen heeft met Moonspell en Paradise Lost dan met Amália Rodrigues, is de zongedroogde doomrock/metal die ze maken zeer warmbloedig, sensueel en mysterieus.

Sinistro begon als wat inwisselbare metalband, tot ze zangeres Patrícia Andrade inlijfden. De tweede plaat die ze samen maakten is heavy, vooral door de twee monolitische songs van respectievelijk ruim en bijna tien minuten die het album openen en sluiten. Ze fungeren als de zuilen van Hercules, waartussen het water van de Middellandse Zee onstuimig vloeit. Ook binnen Sangue Cássia mengt kille oceaanwind zich met de broeierige levanter: de diepgevoelde zang van Andrade wentelt zich rond de logge metalakkoorden in sterke, melodieuze songs.