Shorttracker Van der Wart verliest race tegen de klok

Shorttrack

Freek van der Wart (29) beëindigt zijn succesvolle carrière na aanhoudend blessureleed. „Ik heb een jaar lang last gehad van Sotsji.”

Foto Bas Czerwinski/ANP

Toen Freek van der Wart namens Nederland zijn eerste relay ooit in het shorttrack reed, werd het team laatste. Het was in 2006, hij weet het nog. Vier jaar later won het team voor het eerst een wereldbekerwedstrijd en inmiddels is Nederland wereldtop in de sport. Van der Wart (29) was onderdeel van een generatie shorttrackers die ooit blij was als ze het ijs op mochten in Thialf en vervolgens moest wachten of er een coach kwam. Nu is Ahoy voor een WK uitverkocht. Hij reed daar vorig jaar niet, maar ook hij vond dat gaaf.

Van der Wart stopt ermee, door aanhoudende problemen met zijn enkel. Toen hij wist dat hij de selectie voor de Winterspelen in Zuid-Korea van komende maand niet had gehaald, was het klaar. Hij hield even een slag om de arm: misschien zouden er nog mensen uitvallen. Maar hij had geen zin meer om te wachten.

Zes millimeter

De enkel brak hij in 2016. Hij wist meteen dat het een gecompliceerde breuk was, nog voor hij er voor de tweede keer aan geopereerd moest worden. „Mijn kuitbeen was zes millimeter te kort werd me verteld, dus moest het verlengd worden. Er zouden jonge botcellen in komen en zo moest het opnieuw aangroeien”, zegt Van der Wart. Hij heeft altijd geprobeerd zo goed mogelijk te herstellen, maar kreeg steeds wanneer hij dicht tegen een rentree aanzat weer nieuwe klappen. „Hersenschudding, wond weer open, hersenschudding, wond weer open. Steeds kleine dingen, maar allemaal kostten die weer een paar weken.”

Van der Wart was jarenlang vaste waarde van een relayteam dat steeds beter werd. De NOS had hem verteld dat hij onafgebroken 121 relays had geschaatst. Geen idee had hij, dat het er zoveel waren. „Er zijn er twintig in een jaar, moet je nagaan.” Hij werd met het team wereldkampioen in 2014 en drie keer Europees kampioen (2011, 2012 en 2016). Individueel werd hij Europees kampioen in 2013. Destijds een grote verrassing en terugkijkend het hoogtepunt in zijn carrière. „Die slotzondag ging alles goed.” Hij won de 1.000 meter en de afsluitende 3.000 meter-superfinale. „Dat ik die als sprinter won, begrijp ik nu nog steeds niet. De rest begreep het toen ook niet”, zegt Van der Wart lachend.

Wat als de Spelen in Sotsji in 2014 wél succesvol waren geweest, was hij dan niet al veel eerder gestopt? Van der Wart is niet zo van de ‘wat als’. Een dieptepunt waren ze wel. In de eerste ronde van de relayfinale viel hij. Volgens de regels had de wedstrijd afgefloten moeten worden en opnieuw gestart, maar dat gebeurde niet. „Ik heb niet veel moeite gehad met die val zelf, maar wel met het feit dat de regels toen niet zijn nageleefd. Ik heb er zeker een jaar lang last van gehad.”

Hoogtepunt zou nog komen

Hij had de afgelopen jaren het gevoel dat zijn echte hoogtepunt nog moest komen, in Pyeongchang dit jaar. Maar dat doel verdween door de aanhoudende blessures uit zicht. Toen het definitief niet ging gebeuren, was de motivatie weg. Op een lager niveau nog rondjes rijden? Laat dan maar zitten. Van der Wart gaat verder met zijn studie technische bedrijfskunde in Groningen, maar hoopt nog wel van waarde te kunnen zijn voor het shorttrack in de toekomst. „Als bedrijfskundige zie ik dat er binnen bonden nog conservatief gedacht wordt, dat daar winst te boeken is”, zegt hij.

„Ik had ooit een droom - wereldkampioen worden, olympisch kampioen worden – terwijl er in het begin geen uitzicht was in deze sport. Dan kun je het uiteindelijk toch waarmaken. Ik heb gewoon aan het einde van mijn carrière iets meer pech gehad.”

    • Frank Huiskamp