Recensie

Bouwwerkjes van gitaarpartijen

‘The older you get, the less you’re worth”, jengelt Rick Froberg, emo-pionier en zanger-gitarist van Hot Snakes in het nummer I Hate the Kids. Tussen 1999 en 2005 maakte het kwartet uit San Diego drie albums die niet per se goed verkochten, maar wel hun stempel op de punkrock en post-hardcore drukten en nu – volkomen terecht – opnieuw verschijnen. Froberg groeide met medegitarist en muzikale kompaan John Reis op in het nog furieuzere Drive Like Jeru. Maar in Hot Snakes laten ze hun razende punksongs evolueren in tegendraadse bouwwerkjes van vernuftig in elkaar verweven gitaarpartijen. Dat klinkt soms dromerig als Sonic Youth (maar dan zonder de noise) of rauw en getergd als Fugazi (maar dan zonder de verstikkende politieke correctheid). En dreigt een liedje uit de bocht te vliegen, dan was er altijd een onweerstaanbare melodie die het terug op de rails trekt. Laat die nieuwe plaat (later dit jaar) maar komen!

    • Frank Provoost