Recensie

Als een tuinier die in de zwarte aarde wroet

Pianisten Marcelle Meyer en Vladimir Horowitz bewezen in de vorige eeuw dat de klavecimbelsonates van Domenico Scarlatti tot volle bloei kunnen komen op een moderne vleugel. Echte kunst weet zichzelf altijd opnieuw uit te vinden. De hypnotiserende tederheid van Meyer uit de tweede helft van de jaren veertig is ook de rode draad op het Scarlatti-album van de Nederlandse pianiste Daria van den Bercken. Haar spel doet denken aan de liefde waarmee een tuinier zijn bloemen verzorgt en geduldig met de handen in de zwarte aarde wroet. Over het wonder van de Scarlatti-sonate schreef zijn biograaf Ralph Kirkpatrick dat ‘dit geweldige en unieke organisme langzaam als een plant tot bestaan leek te komen onder zijn tien vingers’. Van den Bercken laat horen dat deze sonates geen versteende fossielen geworden zijn, maar met al hun kleuren ook nu het gehoor nog kunnen verrukken.