Recensie

Verpletterende eerste liefde

Romantisch drama De Italiaanse regisseur Luca Guadagnino bewijst zich andermaal als een buitengewoon sensueel filmmaker. ‘Call Me By Your Name’ is zijn film over een grote zomerliefde.

Grote liefde: Elio (Timothée Chalamet) en Oliver (Armie Hammer).

In Call Me By Your Name, dat wijd en zijd wordt getipt als een serieuze kanshebber bij de Oscars, keert de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino terug naar zijn favoriete film-setting: een vakantiehuis. Zo’n warme, beschutte, paradijselijke locatie stond al centraal in zijn vorige film A Bigger Splash, over een vriendengroep in een jaloersmakend vakantiehuis op het eiland Lampedusa, die slechts zijdelings wordt gestoord door de vluchtelingencrisis aldaar.

In zijn nieuwe film, naar een succesvolle roman uit 2007 van André Aciman, strijkt hij neer in een piekfijne vakantievilla, even buiten Cremona in Lombardije, prettig voorzien van dienstbaar huishoudelijk personeel. Daar brengt de 17-jarige begaafde aspirant-componist Elio Perlman (Timothée Chalamet) de zomer door met zijn ouders. En zoals elk jaar heeft zijn vader, die hoogleraar archeologie is (Michael Stuhlbarg, de geheime ster van de film), zijn meest veelbelovende student uitgenodigd om de zomer met de familie door te brengen.

Dat blijkt de 24-jarige, oogverblindende Adonis Oliver te zijn: Armie Hammer, niet ’s werelds meest expressieve acteur en met zijn 31 jaar eigenlijk net te oud voor de rol. Tussen de twee ontwikkelt zich aanvankelijk een flirterige en pesterige vriendschap, die uitgroeit tot een grote liefde, of in ieder geval een grote zomerliefde.

Guadagnino bewijst zich hier andermaal als een pure sensualist, die de lome zintuiglijkheid van water, zon en schaduw als weinig andere filmmakers weet op te roepen. In interviews is Guadagnino al hardop aan het fantaseren hoe hij een reeks van liefst vier films zou willen maken over de liefde van Elio en Oliver en hun verdere levensloop. De personages zijn zo levensecht en tegelijkertijd hyper-romantisch, dat zo’n serie inderdaad goed voorstelbaar is – naar analogie van de Before-trilogie van Richard Linklater met Ethan Hawke en Julie Delpy, dat eveneens begint met hun vakantieliefde.

Gouden kans

Call Me By Your Name vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Elio – een gouden kans voor de 21-jarige acteur Chalamet; dit is zijn film en hij heeft die kans ten volle benut. Cruciaal is dat Guadagnino niets heeft versimpeld en versneld: het hele ingewikkelde kronkelpad van de liefde – de aarzelingen, onuitgesproken hoop en verwachtingen, de twijfels, de pijn – alles komt aan bod. Dit is een eerste, grote liefde bezien vanuit de frontlinies – niet met weemoedige wijsheid achteraf. Guadagnino heeft de film gesitueerd in de vroege jaren tachtig, toen hij zelf zo ongeveer de leeftijd had van Elio. Maar voor nostalgie is hij niet gezwicht. Hij weet dat zo’n overrompelende eerste ervaring niet uitsluitend eenvoudig is, of zoet, maar dat je er ook altijd een klein beetje aan sterft.

Lees ook Wat was uw favoriete film van 2017? Win vrijkaartjes voor de NRC Filmdag

Oliver is de sterkere, meer wereldwijze man, maar kent toch de meeste angst: angst voor wat er zal gebeuren als de verhouding zou uitkomen, angst voor zijn zorgvuldig geplande toekomst. Elio is te jong om zich al een afgebakend beeld te hebben gevormd van die toekomst, laat staan om er bang voor te zijn. Als 17-jarige is hij in de lange zomer in zijn natuurlijke element; Oliver is slechts een bezoeker. Dat geeft Elio misschien wel enig overwicht in de affaire.

Op de achtergrond houdt zijn wijze, begripvolle vader een oogje in het zeil, zonder dat de zoon dat in de gaten heeft. Stuhlbarg krijgt tegen het einde de kans om een schitterende monoloog uit te spreken – afkomstig uit de roman – die de hele film naar een hoger plan tilt; een monoloog die iedereen als 17-jarige wel van zijn vader gehoord zou willen hebben.

    • Peter de Bruijn