Veel succes, nog geen affiche

EK Afstanden Genoeg Nederlands succes op de eerste EK afstanden ooit. Maar het toernooi had de timing niet mee en was bij vlagen een rommeltje.

Jan Blokhuijsen, Marcel Bosker en Simon Schouten pakten goud voor Nederland op de ploegachtervolging. FOTO MLADEN ANTONOV / AFP

Het is lastig een schaatstoernooi op waarde te schatten bij een eerste keer. Dat gold vorig jaar voor de nieuwe, gecombineerde EK sprint/allround in Heerenveen. Nog moeilijker is het, als het toernooi plaatsvindt in een olympisch jaar, een maand voor de belangrijkste weken in de carrières van de schaatsers.

Het grootste probleem van de nieuwe EK was er al voordat er een afstand was geschaatst. Welke schaatsers zagen heil in zo’n toernooi vlak voor de Winterspelen en vlak na het zenuwslopende olympisch kwalificatietoernooi (OKT)? Voor wie paste het in de voorbereiding?

Tijdens het OKT werd geen moment duidelijk wie er in het Russische Kolomna bij zouden zijn, de aandacht was ergens anders. Maar dat toppers als Sven Kramer, Ireen Wüst, Jorrit Bergsma en Jorien ter Mors op de EK ontbraken, was geen verrassing. Dat gold ook voor andere Europese toppers als de Tsjechische Martina Sablikova en de Duitse Claudia Pechstein. Bij voorbaat was het toernooi al gedevalueerd.

Maar een titel is een titel en Nederland won er zes, naast drie zilveren medailles en vier bronzen – één meer dan gastland Rusland. Voor sommigen was die titel vooral een bevestiging van hun goede vorm.

Snelle ontwikkeling Visser

Ronald Mulder was maar wat blij met zijn goud op de 500 meter. Weer een uitstekende rit, net als vorige week in Thialf op het OKT. Lotte van Beek bewees nogmaals terug te zijn aan de top met haar goud op de 1.500 meter, na de al verrassende tweede plaats tijdens het OKT. De jaren van blessureleed liggen achter haar. Of neem de 21-jarige Esmee Visser, die in Thialf de harten stal door na haar tweede plek en olympische ticket op de 5.000 meter te vragen wanneer de Spelen eigenlijk waren. In Kolomna reed ze overtuigend naar goud op de 3.000 meter in een persoonlijk record. Niet eens haar favoriete afstand, het zegt wat over haar snelle ontwikkeling.

Toppers Koen Verweij en Marrit Leenstra kwamen erachter dat het lastig is je na zo’n heftig toernooi als het OKT een week later weer op te laden voor de EK afstanden. Verweij stelde teleur op de 1.000 (zevende) en ook de 1.500 meter. Hij pakte brons, maar hoorde gezien zijn statuur beter te zijn, zeker qua tijd. Hij voelde al snel dat hij geen energie had, zei hij tegen de NOS. Leenstra won goud op de ploegachtervolging, maar haar twee bronzen medailles op de 1.000 en 1.500 meter waren gezien haar vorm dit seizoen ook minder. Zij zei dat ze zich moe voelde.

Het was een vreemd toernooi, deze eerste EK afstanden. Dat het in Rusland was bijvoorbeeld, ondanks alles. Als land uitgesloten door het IOC van deelname aan de komende Spelen, maar de ISU besloot het toernooi in Kolomna te houden. Daar kon het thuispubliek vijf keer goud vieren met een volkslied dat ze over een maand in ieder geval niet zullen horen.

Wrang was het ook dat er medailles gingen naar Russen die er op de Spelen vanwege een dopingverleden (mogelijk) niet bij zullen zijn. Pavel Koelizjnikov won goud op de 1.000 meter, maar de vraag is of hij vanwege zijn schorsing als junior in Zuid-Korea zal zijn. Aleksandr Roemjantsev is er sowieso niet, nooit meer. Het IOC schorste hem voor het leven van de Spelen, maar hij was er in Kolomna wel, en won zilver op de 5.000 meter. Voor Nederlander Marcel Bosker. „Eigenlijk is hij tweede”, zei Jan Blokhuijsen tegen de NOS.

Vreemd was ook de zondag, de slotdag. De keuze alle teamonderdelen op één dag te rijden, was – zeker gezien dit debuut in een olympisch jaar – een verkeerde. Aan beide ploegachtervolgingen (twee keer Nederlands goud) deden vijf landen mee. Aan de teamsprint bij de vrouwen drie. Medaille verzekerd. Bondscoach Geert Kuiper vond het niet geslaagd en zeker geen reclame voor de teamsprint.

Dat op cartooneske wijze de massastart bij de mannen – gewonnen door Blokhuijsen – een ronde te lang doorging, was exemplarisch voor het rommeltje dat het toernooi bij vlagen was. Over twee jaar nog een poging.

    • Frank Huiskamp