Recensie

Typhoon zonder beat blijft in zijn comfortzone

Pop/klassiek De combinatie van Sinfonietta met rapper en pianist leverde mooie muziek, maar geen gewaagde crossover op.

Typhoon tijdens een eerder concert in Ahoy in Rotterdam. Foto Remko de Waal / ANP

„Zo breed is Sinfonietta nog nooit gegaan”, zei rapper Typhoon aan het begin van de eerste van tien avonden waarbij hij zijn krachten bundelt met het strijkorkest Amsterdam Sinfonietta en de Belgische pianist Jef Neve. Typhoons bewering kwam maar ten dele uit, want in de serie Breder dan Klassiek heeft Sinfonietta eerder laten zien dat ze een succesvolle crossover kunnen maken tussen pop, klassiek, jazz en chanson. Waar het woensdag juist een beetje aan ontbrak was de durf van popster Typhoon (Glenn de Randamie) om muzikaal buiten zijn comfortzone te treden, behalve dat hij het zonder beat moest stellen.

Zijn hits ‘Niets Verwacht’ en ‘Bumayé’ klonken prachtig met orkestbegeleiding. Zijn guilty pleasure om iets van een crooner te zingen was afwijkend, maar niet zijn sterkste punt. Op stoom kwam de avond in het nog van nieuwigheid blinkende podium Musis in Arnhem pas met de komst van de Belgische jazzpianist Jef Neve, een meester van bloemrijk toetsenspel die zich achter Typhoon ook dienend kon opstellen. Hun suite van de aan elkaar gebreide nummers ‘Surfen’ en ‘Nee Nooit’ steeg boven een gekunstelde crossover uit en het was de vraag waarom Neve de rest van de avond zo weinig te doen kreeg.

Sinfonietta speelde waardige bewerkingen van ‘Autumn Leaves’ en de Griekse folksong ‘Misirlou’, bekend uit Pulp Fiction. Typhoon maakte de avond af met beheerste rap en zang, mooi ingebed in orkestarrangementen maar niet heel veel anders dan hij ‘Van de Regen naar de Zon’ en ‘Hemel Valt’ eerder met liveband liet horen. Mild grensdoorbrekend was alleen Sinfonietta’s samenspel met Neve in Maurice Ravels ‘Adagio Assai’, een pleister op de wond bij gebrek aan werkelijk gewaagde uitstapjes.