Opinie

    • Christiaan Weijts

Sadistisch display

De Starbucks van Leiden Centraal kijkt uit op het busplatform en omdat het informatiepaneel doodleuk doet alsof alle bussen gewoon rijden, is dit een perfecte plek voor leedvermaak. Elke paar minuten staat er weer een groepje argeloze wachters. Een tijdje hebben ze niks in de gaten. Dan beginnen hun blikken heen en weer te schieten van hun mobieltjes naar die plagerige rij vertrektijden. Je zíet de verwarring vrijkomen. Overleggen. Nee, niemand weet iets. Totdat een jongen van de gemeentereinigingsdienst – bladblazer op z’n rug – breed gebarend uitleg geeft en de groep uiteenvalt.

„Vast studenten”, zegt een chauffeur bij de Arriva-stalling verderop. „Kijken de hele dag op die telefoontjes en weten toch van niks.” Om half acht ’s ochtends is de kantine stampvol, alsof er een personeelsfeestje is. Sommigen hebben een paars CNV-hesje over hun uniform, anderen een rood FNV-sjaaltje.

Op tafel: een emmer schuimbanaantjes, twee dozen chocoladezoenen en koffiebekertjes. Ernaast staat het journaal aan, met ondertitels. „Ja hoor, ’t is overal…” Een oudere chauffeur, onderuitgezakt, knikt goedkeurend.

Naast de tv houdt een beeldscherm de ‘punctualiteiten’ bij. En die zijn de bron van alle ellende. „De tijd tussen de ritten wordt steeds krapper”, zegt Richard Wielink, chauffeur sinds 2006. „Collega’s werken vaak door in de pauzes.” Alles om die cijfers maar te halen, in die steeds krappere roosters.

„Sinds 2014 is er op één ritje al vijf minuten af gegaan. Terwijl het alleen maar drukker is geworden. Op de weg en bij de halte. Zeker nu die mbo’ers ook een ov-chipkaart hebben.”

Het afdekzeil komt zelden van de biljarttafel. Dartbord en boekenkastje blijven ongebruikt. „Wij sturen vier uur achter elkaar. Automobilisten moeten elke twee uur pauzeren. Voor de veiligheid. Terwijl ik bij een volle bus tachtig gezinnen achter me heb zitten.”

De staking is bewust in de vakantie gepland. „Dan hebben er minder reizigers last van.” Tja, ik weet het niet. Buschauffeurs hebben al geen sprankelend imago. Dat ze alles platleggen met slogans als ‘Ik wil niet zeiken, maar wel een plaspauze’ heeft iets onhandigs. Waarom niet wat publieksvriendelijks? Gratis reizen?

Een monteur komt binnen. Of hij toch één bus mag wegrijden, voor reparatie. „Nee, niet doen! Dat is de kat op het spek binden.”

Bij het busplatform is die kat al flink uitgehongerd. Tegen negenen rijdt er een Arriva-wagentje langs (‘service en toezicht’). Een man geeft uitleg aan de groep die afdruipt. Maar zodra hij optrekt, staan er alweer tien nieuwe reizigers onder dat sadistische display. Als duiven, die ook steeds terugkeren op de plek waar je ze twee tellen eerder wegjaagde.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts