‘Minister van Onderwijs, dat lijkt mij wel wat’

‘Ik heb van mijn ouders altijd de vrijheid gekregen, daar ben ik hen heel dankbaar voor. Ik mocht al op jonge leeftijd alleen met de trein van Hoorn naar Amsterdam. En als ik twee dagen van huis ben, zoals voor een algemene ledenvergadering van het Landelijk Aktie Komitee Scholieren, dan is dat prima. Vrienden uit de Marokkaanse gemeenschap zijn verbaasd als ik dat vertel. ‘Dat je dat mág.’

„Ik wil in het leven niet kiezen voor het simpele. Ik wil uitdagingen. Vriendinnen werden stewardess of deden de havo, ik was de enige van mijn klas die vertrok naar een andere school. Ik wil dingen veranderen, mijn stem laten horen. Daarom heb ik op het roc geholpen met het opzetten van een studentenraad. Medezeggenschap is belangrijk, júíst op scholen.

„Onderwijs maakt de toekomst. Maar het onderwijssysteem is zó ouderwets, dat kan echt anders. Meer zelfstudie, meer persoonlijke groei. Ik wil misschien de politiek in. Minister van Onderwijs, dat lijkt me wel wat.

Roots

„Mijn vader is dertig jaar geleden uit Marokko naar Nederland gekomen, hij bracht mijn moeder mee. Hij heeft hier hard gewerkt en alles zelf opgebouwd, maar zijn roots is hij niet vergeten. We combineren culturen en geloof en dat gaat prima.

„Integratie vind ik geen issue, al vinden anderen van wel. Mensen vragen verbaasd wat mijn afkomst is, want er zijn niet veel Marokkaanse meiden actief in de leerlingenparticipatie. Misschien zijn ze ook verbaasd vanwege mijn accent, haha. Ik heb een beetje een ‘r’, en geen harde ‘z’.

„Dat hokjes-denken vind ik jammer. Ik zou willen dat al die kleine taboes er niet zouden zijn. Dat spanningen tussen gemeenschappen zouden verdwijnen, want ze zijn nergens voor nodig. Ze worden gevoed door angst en die angst wordt doorgegeven aan nieuwe generaties. Terwijl het heel normaal is dat Nederland een beetje verandert.

„Laten zien wie je bent, dat hebben mijn ouders mij meegegeven. Ze zijn trots op me. Als ik op mijn vaders werk kom, weten zijn collega’s precies waar ik mee bezig ben. Al geeft hij dat zelf niet snel toe.”

    • Freek Schravesande