Recensie

Fijne smaakcombinaties in herkenbare opmaak

Foto Walter Herfst

Plek zat, lijkt het als we de parkeerplaats op rijden, maar wacht eens, plek zat? Ja, voor auto’s… Waar laten we onze fietsen? Geen beugel, geen paal, geen boom om ze aan vast te zetten. Met enig geïmproviseer kunnen we onze kettingen om de leuning van een trapje slaan dat denkelijk als nooduitgang moet fungeren.

Deze binnenkomer zet ons even op het verkeerde been, want we meenden te weten dat het Parkhotel er alles aan is gelegen om een hotel ín de stad te zijn en het bijbehorende restaurant The Park - Inspired by Erik van Loo een restaurant vóór de stad. Binnen de stad is de fiets toch het meest gebruikte vervoermiddel? Of zou het hier zo chic zijn dat je alleen au sérieux wordt genomen als je per automobiel arriveert?

Dit laatste blijkt bij binnenkomst gelukkig niet zo te zijn. Onze jassen worden aangenomen en we worden begeleid naar een ruime ronde tafel aan het raam. We hebben uitzicht op het kruispunt Westersingel-Rochussenstraat-Westblaak-Eendrachtsweg.

De ober heeft het haar opgeschoren tot boven op het schedeldak, alsof er een hanenkam zit aan te komen. Hij is goedlachs en weet een prettige, informele sfeer te creëren die de hele avond aanhoudt. We drinken het aperitief terwijl we de kaart bestuderen.

We hebben voor The Park gekozen omdat het restaurant door Michelin voor het eerst is onderscheiden met een Bib Gourmand. Dat wil zeggen dat je er voor een schappelijke prijs een uitstekend driegangenmenu kunt eten. Bij Michelin vinden ze 37 euro een schappelijke prijs. Erik van Loo kennen we al langer: als chef-eigenaar van Parkheuvel staat hij aan het hoofd van twee Michelinsterren, eerder kookte hij De Zwethheul naar twee sterren.

In The Park staat hij natuurlijk niet zelf in de keuken, maar hij inspireerde chef Richard de Vries tot een mooie kaart en voegde er enkele van zijn eigen signatuurgerechten aan toe. Van alle gerechten zijn ook kleinere porties te bestellen, wat wel zo prettig is als niet al je overhemden meer passen.

Ik kies het Bib Gourmand-menu (37 euro) en bestel als extra voortje de kalfszwezerik-‘croquets’ (6 euro) met truffelmayonaise, mijn vrouw neemt het viergangenmenu ‘Eriks choice’ (45 euro). Eerst komt een amuse van langzaam gegaarde bloedworst, schuim van rodekool, gewelde appel en rode ui. De kroketjes hebben een krokante korst en een smeuïge inhoud, zijn zacht van smaak en maar tenauwernood opgewassen tegen de overmacht van de truffelmayonaise.

De Hollandse garnalen worden geserveerd op een leitje als een langgerekte salade onder een krokante focaccia. Friszuur van de groene appel, lobbige kreeftenmayonaise. Probeer je het krokantje door te snijden, dan wipt de hele boel eraf. Het tussengerecht van mijn vrouw is een procureurterrine met gerookte witlof en appelravioli gevuld met pruimencompote.

Hoewel het niet een signatuurgerecht van Van Loo is, is het opgemaakt zoals we dat van hem kennen: in de lengte met gestapelde garnituren. Het vlees heeft een mooie structuur, hoor ik van de overkant, en als ik een hapje krijg, kan ik dat beamen. Ook hier weer een fijne combinatie van het fris van de appel, het bitter van de witlof en het zoet van de pruimen.

Als hoofdgerecht krijgt mijn vrouw het Veluws hert met kastanjecrème dat met een poppenhuispannetje jus wordt geserveerd, bij mij is het kabeljauw, gelakt met appelstroop, hazelnoot, zuurkool, saus van mosselen, rode wijn en grove mosterd. De vis is perfect gegaard. Een prachtig wintergerecht met die tonen van zoet en zuur en de hazelnootsnippers die in de mond knisperen en zo een contrast vormen met het zachte visvlees.

Tevreden stappen we na het dessert op onze fietsen. Ja, ze staan er nog.